و ابن كثير در تاريخ خود از عايشه بنت سعد از پدرش از رسول خدا و سبط ابن جوزى در ص 12 تذكره از مسند امام احمد و مسلم و غير آن از ابى برده و امام احمد حنبل در مناقب و ابو عبد الرحمن احمد بن شعيب نسائى ( كه از ارباب صحاح سته است ) در خصائص العلوى چهار حديث باسناد خود از سعد بن ابى وقاص و عايشه از پدرش و خطيب خوارزمى در مناقب از جابر ابن عبد اللّه انصارى نقل نمودهاند كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بعلى عليه السّلام فرمود اما ترضى ان تكون منّى بمنزلة هارون من موسى الّا النبوّة « 1 » .
و مير سيد على همدانى در مودة ششم از مودة القربى حديثى از انس ابن مالك نقل مىكند ( كه شب گذشته تمام حديث را عرض كردم ) « 2 » در آخر آن حديث ميفرمايد و لو كان بعدى نبيّا لكان علىّ نبيّا و لكن لا نبوّة بعدى .
گمان ميكنم براى نمونه كافى باشد كه آقايان مغلطه نفرمايند و بدانند كه مستثنى نبوت است نه عدم نبوت .
و به اين حديث معتبر ثابت است همان قسمى كه موسى كليم اللّه عليه السّلام در غيبت چهل روزه امر امت را بخودشان وانگذارد و هارون را كه افضل از همه بنى اسرائيل بود خليفه و وصى خود قرار داد تا امر نبوت در فقدان او مختل نگردد .
پيغمبر خاتم هم كه شريعتش اكمل و دستوراتش اتم و قوانينش تا روز قيامت باقى و پايدار است بطريق اولى بايد مردم جاهل را بخودشان وانگذارد و مردم نادان را حيران ننمايد و شريعت را بدست جهال ندهد تا هر كس بميل خود در او تصرفات نمايد يكى برأى و قياس عمل نمايد ديگرى تفريق شريعت و طريقت كند و فرصت بدست راه زنان افتاده يك ملّت حنيف و سادهاى را به هفتاد و سه قسمت تقسيم نمايند .
فلذا در اين حديث شريف ميفرمايد على از من بمنزله هارون است از موسى يعنى جميع منازل هارونى را براى آن حضرت ثابت نموده كه از جمله افضليت آن حضرت
هامش
( 1 ) آيا راضى نيستى اينكه باشى از من بمنزله هارون از موسى مگر نبوت و پيغمبرى را .
( 2 ) رجوع شود به ص 297 همين كتاب .