حافظ - چنين بابى و نقل رواياتى در صحيح بخارى نميباشد .
داعى - اولا وقتى ساير ارباب صحاح از قبيل مسلم و نسائى و احمد بن حنبل و شارحين صحيحين مسلم و بخارى و ديگران از اكابر علماء خودتان نقل نمودهاند كفايت مينمايد هدف و مقصد ما را .
ثانيا آقاى بخارى هم همين روايات را كه ديگران نقل نمودهاند در صحيح خود آورده منتهى با زرنگى تمام از محل خود كه جمع بين الصّلاتين است به محل ديگر انتقال داده چنانچه ( باب تأخير الظهر الى العصر من كتاب مواقيت الصلاة ) و ( باب ذكر العشاء و العتمة ) و ( باب وقت المغرب ) را مطالعه و مورد دقت قرار دهيد تمام اين احاديث جمع را مشاهده ميفرمائيد .
پس نقل اين احاديث بعنوان اجازه و رخصت در جمع بين الصّلاتين عقيدهء جمهور علماء فريقين است در حالتى كه اقرار به صحت اين احاديث در صحاح خود نمودهاند .
چنانچه علّامه نووى در شرح صحيح مسلم و عسقلانى و قسطلانى و زكريّاى انصارى در شروحى كه بر صحيح بخارى نوشتهاند و زرقانى در شرح بر موطاء مالك و ديگران از اكابر علماء خودتان بعد از نقل احاديث مخصوصا حديث ابن عباس اعتراف بصحّت آن و اينكه اين احاديث دليل اجازه و رخصت است در حضر براى آنكه امت در حرج و مشقّت نباشند نمودهاند .
نواب - چگونه ممكن است احاديثى از زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و سلّم بر عمل بجمع رسيده باشد ولى علماء در حكم و عمل بر خلاف آن رفتار نمايند .
داعى - فقط اختصاص به اين موضوع ندارد بعدها خواهيد فهميد كه نظائر بسيار دارد در اين موضوع بخصوص هم آقايان فقهاء اهل تسنّن يا جهة قصور افكار و يا جهة ديگرى كه من نميفهمم آن احاديث معتبره را تأويلات بارده بر خلاف ظاهر آنها نمودهاند از قبيل آنكه گويند شايد اين احاديث ناظر بموقع عذر باشد مانند ترس و خوف و نزول باران و گل كه جماعتى از اكابر متقدمين شما مانند امام مالك و امام شافعى و عدّهاى از فقهاء مدينه به آن تأويل فتوى دادهاند .
شبهاى پيشاور در دفاع از حريم تشيع ( فارسى ) — صفحة 111
مساهمون: سلطان الواعظين ( السيد محمد الموسوي الشيرازي )
ص١١١