امامت على بن الحسين ، پس على بن الحسين امام باشد . و بعد از على بن الحسين فرقهء محقّه مختلف شدند : بعضى قائلند به امامت زيد بن على بن الحسين و بعضى به امامت محمد بن على الباقر ، و چون مذهب زيديّه باطل شد ، پس امامت محمد الباقر حق باشد بنابر اجماع فرقهء محقّه . و فرقهء محقّه متّفقند بر امامت جعفر بن محمد بعد از محمد بن على ، پس جعفر بن محمد امام باشد . و در اينجا فرقهء محقّه مختلف شدند : بعضى وقف كردند بر جعفر ، و بعضى قائل شدند به امامت عبد اللّه بن جعفر ، و بعضى به امامت اسماعيل بن جعفر ، و بعضى به امامت موسى بن جعفر . و وقف بر جعفر و امامت عبد اللّه و اسماعيل باطل است ، پس موسى بن جعفر امام باشد . و قائلين به امامت موسى نيز مختلف شدند : بعضى وقف بر موسى كردند و بعضى به امامت على بن موسى قائل شدند . و چون وقف بر موسى باطل است پس على بن موسى امام باشد . و بعد از او متّفقند بر امامت محمد بن على ، پس او امام باشد ؛ و بعد از او به امامت حسن بن على ، پس او امام باشد . و بعد از او مختلفند : بعضى قائلند به امامت جعفر برادر حسن و ديگران قائلند به امامت محمد بن الحسن الخلف القائم . و چون امامت جعفر به موت او و به انقراض قائلين به امامتش باطل است پس محمد بن الحسن - عليه و على آبائه السلام - امام باشد و هو المطلوب .
دليل ديگر بر تعيين ائمّه ظهور معجزه است : چه متواتر است در ميان اماميّه كه هر كدام از ائمّه اثنى عشر دعوى امامت نمودند و اظهار معجزه نمودند . و پيشتر دانستى كه معجزه دليل صدق صاحب معجزه است ، پس هر كدام امام باشند ، و چون امام باشند معصوم نيز باشند ، چه امامت بىعصمت متحقّق نتواند شد .
سرمايه ايمان در اصول اعتقادات ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: عبد الرزاق اللاهيجي
ص١٥٠