سلطنت است و ديگران نيز اتّفاق كرده همراهى با ايشان كنند ، و بعضى ديگر اهمال كنند و تغافل ورزند همه بنابر اغراضى كه مذكور شد . بلكه نزد ما ثابت شده كه اصلا قبول اسلام بعضى از آن طايفه نبود مگر به سبب طمع در خلافت .
و بالجمله هرگاه بدليل قطعى ثابت شد وجوب صدور نصّ ، پس نفى آن كردن بچنين احتمال « كه اگر مىبود صحابه پنهان نمىكردند » يا از كمال سادهلوحى و كم خردى است ، يا از نهايت عصبيّت و عناد . و هيچكدام را چاره نتوان كرد !
سرمايه ايمان در اصول اعتقادات ( فارسى ) — صفحة 118
مساهمون: عبد الرزاق اللاهيجي
ص١١٨