گوييم : زيرا كه لازم آيد كه محتاج آن مكان يا آن جهت باشد و مكان و جهت غير وىاند ، پس لازم آيد كه خداى تعالى محتاج به غير باشد ؛ « 1 » و اين روا نبود .
اگر گويند : حلول چيست ؟
گوييم : فرود آمدن بود در محل . « 2 »
اگر گويند : به چه دليل كه حلول بر خداى تعالى محال بود ؟ « 3 »
گوييم : زيرا لازم مىآيد كه خداى تعالى « 4 » محتاج آن محل بود ؛ « 5 » و اين روا نبود . « 6 » و قول نصارى و قول بعضى از صوفيه كه گفتهاند « 7 » كه خداى تعالى حلول كند در دل عارفان ، « 8 » باطل است .
اگر گويند : اتحاد چيست ؟
گوييم : اتحاد آن بود كه دو شىء يكى گردد ، بىزياده و نقصان . « 9 »
اگر گويند : به چه دليل خداى تعالى متحد نيست ؟
گوييم : زيرا « 10 » كه بضرورت عقل مىدانيم كه اين معنى ، معقول نيست . و نيز اگر
هامش
( 1 ) . مج : « كه آن مكان يا آن جهت غير اويند ، پس لازم آيد كه محتاج به غير بود » و نيز آ : « محتاج به غير بود » و نيز س : « كه خداى تعالى به غير محتاج باشد » .
( 2 ) . مج : « بود » ندارد و نيز آ : « در محل بود » و نيز 1 / دا : « در محلى » .
( 3 ) . مج ، آ ، 1 / دا : « بر خداى تعالى روا نيست » و نيز مر ، س : « بر خداى تعالى روا نبود » و نيز س : « به چه دليل » ندارد .
( 4 ) . آ : « خداى تعالى » ندارد .
( 5 ) . 1 / دا : « باشد » .
( 6 ) . مر : « نيست » .
( 7 ) . آ : « و قول نصارى » ندارد و نيز س ، 1 / دا : « قول انصارى » و نيز مج : « و بعضى از صوفيه كه خداى تعالى » .
( 8 ) . آ : « كه خداى تعالى در دل عارفان حلول مىكند » و نيز 1 / دا : « و آن باطل است » .
( 9 ) . مج ، 5 / دا : « بىزيادت و نقصان » و نيز مر : « بىزيادتى و نقصانى » و نيز س : « آن باشد » و نيز 1 / دا :
« اتحاد » ندارد .
( 10 ) . مج : « زيرا » ندارد .