وىاند . « 1 » پس ، لازم آيد كه خداى تعالى محتاج به غير باشد ؛ و اين روا نبود . « 2 »
اگر گويند : به چه دليل كه خداى تعالى مركب نيست ؟
گوييم : زيرا كه مركب محتاج به اجزاء خود بود ، « 3 » و اجزاى وى غير وى است ، « 4 » پس محتاج به غير باشد . پس ، لازم آيد « 5 » كه اگر خداى تعالى مركب باشد ، محتاج به غير بود ؛ « 6 » و اين روا نبود .
اگر گويند : به چه دليل كه خداى تعالى محتاج به غير نيست ؟ « 7 »
گوييم : زيرا كه اگر محتاج به غير باشد ، ممكن بود . « 8 » پس ، لازم آيد كه واجب الوجود ممكن الوجود بود ؛ « 9 » و اين روا نبود .
اگر گويند : به چه دليل كه خداى تعالى در مكان يا در جهت نبود ؟ « 10 »
هامش
( 1 ) . آ : « هر دو » ندارد و نيز مر : « غير وى است » و نيز 1 / دا : « محل » ندارد ولى : « غير وى بود » .
( 2 ) . مج : « محتاج به غير باشد لازم آيد كه مركب باشد ، چون محتاج به غير باشد و اين روا نبود » و نيز مر :
« و اين روا نباشد » .
( 3 ) . مج ، 5 / دا : « كه اگر مركب بودى ، محتاج به اجزاى خود بودى » و نيز آ : « محتاج به اجزاى خود است » و نيز مر : « گوييم اگر مركب بودى محتاج به اجزا بودى ، زيرا كه مركب محتاج است به اجزاى خود » و نيز س : « مركب » ندارد و نيز 1 / دا : « مركب محتاج به اجزاى غير خود » ولى : « بود » ندارد .
( 4 ) . آ : « بود » .
( 5 ) . آ : « پس لازم آيد كه خداى تعالى محتاج به غير باشد » .
( 6 ) . مج : « كه مركب باشد » و نيز آ : « كه اگر خداى تعالى مركب باشد ، محتاج به غير بود » ندارد و نيز مر ، 1 / دا : « پس لازم آيد كه اگر خداى تعالى مركب باشد ، محتاج به غير بود » ندارد .
( 7 ) . س : « تعالى » و « به غير » ندارد .
( 8 ) . مج : « ممكن الوجود باشد » و نيز آ ، مر : « به غير بودى ، ممكن بودى » و نيز س : « اگر محتاج بود » و نيز 1 / دا : « محتاج باشد به غير ، ممكن بود » .
( 9 ) . مج ، آ ، س : « ممكن الوجود گردد » و نيز مر : « پس لازم آيد كه خداى تعالى محتاج به غير باشد و ممكن گردد » .
( 10 ) . مج ، آ : « و در جهت نيست » و نيز مر ، س : « يا در جهت نيست » .