عليه السلام - مروى است كه فرمود : و تيره در سفر ساقط نيست . زيرا كه آن نافلهء عشاء است . بلكه نمازى است على حده از جملهء نوافل يوميه مثل نماز غفيله و نماز امير المؤمنين ( ع ) و نماز حضرت فاطمه و نماز جعفر طيار - عليهم السلام .
و هر چه سواى نوافل يوميه باشد . هيچ كدام ساقط نيست ، بلكه هر قدر از اين نوافل كه خواهد در شب و روز بگذارد ، چنان كه در حضر .
و همچنين در هر سفرى كه نماز قصر مىشود ، روزهء ماه مبارك رمضان حرام است ، و اگر كسى در چنين سفرى روزه گيرد ، روزهاش باطل است و واجب كه قضا كند ، مثل كسى كه در حضر افطار كند .
و همچنين هيچ روزهء واجب در چنين سفرى صحيح نيست مگر سه روز روزهء بدل هدى و هيجده روز بدل بدنه كه در بعضى افعال حج گاهى عارض مىشود و نذر معيّنى كه نذر كرده باشد بخصوص سفر و حضر هر دو .
امّا روزههاى سنّت ، اگر چه بعضى احاديث مشعر است به اينكه در سفر جايز است ، امّا چون ظاهر قرآن مجيد و اكثر احاديث صريحا دلالت بر منع مىكند ، احتياط اين است كه نگيرند ، مگر سه روز روزهء حاجت در مدينهء مشرّفه .
فصل چهارم در ذكر بعضى مسائل متفرقه كه متعلق است به قصر و اتمام
مسألهء اوّل : اينكه نماز و روزه در قصر و اتمام مثل هماند . در هر سفرى كه نماز قصر مىشود ، روزه نيز ساقط مىشود .
مسألهء دوم : اينكه اگر كسى در سفرى كه قصر واجب است [ نماز را به قصر بخواند ] صحيح است و اعاده نبايد كرد - خواه وقت نماز باقى باشد و خواه نباشد - و اگر مىدانست و فراموش كرده بود ، پس اگر وقت باقى باشد ، نماز را اعاده بايد كرد