مردم كه هميشه در سفر مىباشند ، آن جماعت همه بايد كه در سفر و حضر روزه بگيرند و نماز را تمام كنند ، مگر اينكه ضرورتى پيش آيد كه بايد به شتاب روند و دو منزل را يكى كنند كه در اين وقت بايد قصر كنند و روزه را بخورند يا اينكه در شهر خود يا به شهرى كه مىروند ده روز يا بيشتر توقّف كنند كه در اين وقت تا در آنجايند نماز را تمام كنند و روزه را بگيرند و چون به سفر روند ، قصر كنند .
شرط ششم : اينكه رفتن تا به حدّ ترخّص نرسد قصر نكنند و در وقت برگشتن چون به حدّ ترخّص رسد ، تمام كنند . و مراد از ترخّص جايى است كه مسافر از شهر بيرون آيد و به آنجا رسد ، از نظر جمعى كه در پيش ديوارها و خانههاى شهر باشند ، پنهان نشود و ايشان او را نبينند ، يا اينكه آواز اذان نشنود .
فصل سوم در بيان اينكه در سفر از جملهء نمازها و روزهها كدام را قصر و كدام را تمام بايد كرد
بدان كه در هر سفر كه شش شرط مذكور جمع شود از جملهء نمازهاى فريضهء يوميه سه نماز را واجب است قصر كردن ، نماز ظهر و عصر و خفتن . و اگر دانسته تمام كند ، باطل است ، همچنانكه غير مسافر اگر قصر كند باطل است . و نماز شام و صبح در سفر و حضر تفاوت نكند .
و از جملهء نوافل يوميه شانزده ركعت نوافل ظهر و عصر ، تمام ساقط شود . و چهار ركعت نوافل شام و سيزده ركعت نوافل شب به حال خود باقى باشد . امّا دو ركعت و تيره كه بعد از نماز خفتن است ، ميان علما خلاف است .
جمعى گمان كردهاند كه وتيره نافلهء خفتن است و چون هر فريضه كه قصر مىشود ، نافلهاش هم ساقط مىشود ؛ بنا بر اين پندارند كه وتيره هم ساقط مىشود .
امّا صحيح اين است كه ساقط نمىشود ، چنانچه كه از حضرت امام جعفر صادق