دوم از آن سه چيز اينكه : در اثناى راه در شهرى و محلّى قصد اقامت بكند ، به اين معنى كه نيّت اين نداشته كه ده روز يا بيشتر در آنجا بماند كه اگر در جايى قصد اقامت كند ، آنجا براى او حكم پيدا مىكند و تا در آنجا باشد نماز را [ بايد ] تمام كند .
و اگر وقتى شروع به نماز كرد قصد اقامت نداشته باشد و در اثناى نماز قصد اقامت نمايد ، باز بايد نماز را تمام كند .
و اگر بعد از آنكه قصد اقامت كرده بود پشيمان شود و ارادهء رفتن كند ، پس اگر در آن وقت كه قصد داشت ، يك نماز تمام به آن قصد كرده بود ، تا در آنجا باشد هر نمازى كه در آنجا كند ، اگر چه همين يك نماز كند ، بايد كه تمام كند و اگر هيچ نماز تمام نكرده باشد كه فسخ آن نمايد ، بايد قصر كند .
و بدان كه بسيار مردم به زبان مىگويند يا به خاطر مىگذرانند كه قصد اقامت كردهايم و در واقع قصد ماندن ده روز يا بيشتر ندارند و اين قصد اقامت نيست بلكه قصد اقامت اين است كه در واقع جزم كند و با خود قرار دهد مانده ده روز يا بيشتر [ را ] ، اگر چه بعد از آن به سبب مانعى ضرورى فسخ آن كند .
سوم : آنكه در اثناى سفر در موضعى بر سبيل تردّد سى روز توقّف نكند ، كه اگر در جايى انتظار كارى و مطلبى داشته باشد و نداند كه چه قدر خواهد ماند بلكه هر ساعت و هر روز احتمال دارد كه آن كار ساخته شود و برود و به اين نحو متردّد باشد تا سى روز نماز را قصر كند و روزه را بخورد و چون سى روز تمام شود بعد از آن هر نماز كه در آنجا اقامت كند اگر چه همين يك نماز باشد بايد [ نماز را ] تمام كند و روزهء ماه مبارك رمضان را بگيرد و اگر چه همين يك روز بيشتر نماند .
شرط سوم : آنكه تمام مسافتى كه قصد دارد [ سفر كند ] هشت فرسخ يا بيشتر باشد - خواه رفتن تنها ، خواه رفتن و بازگشتن هر دو با هم - كه اگر كمتر از اين باشد ، قصر نبايد كرد ، پس اگر منزل چهار فرسخ باشد و قصدش اين باشد كه برود و برگردد ، بايد كه قصر كند - خواه همان روز برگردد خواه به وقت ديگر - به شرط اينكه
رسائل فارسى ( فارسى ) — صفحة 312
مساهمون: حسن بن عبد الرزاق لاهيجى
ص٣١٢