مشروط است به شش شرط :
شرط اوّل : حقيقت سفر : مشهور ميان علماى عظام و فقهاى كرام اين است كه در سفر حرام ، قصر كردن جايز نيست . و در هر سفرى كه حلال باشد ، قصر واجب است ، غير از سفر شكار كه اگر چه حرام نباشد امّا قصر كردن جايز نيست . امّا آنچه از احاديث و اخبار اهل بيت اخيار - صلوات اللّه عليهم - مستفاد بلكه واضح است اين است كه هر سفرى كه حقّ شرعى در آن نباشد ؛ يعنى به حسب شرع مقدّس رجحان و فضلى نداشته باشد ، اگر چه حلال باشد در آن سفر قصر نتوان كرد . چنانچه مروى است از حضرت امام همام جعفر بن محمّد الصادق - عليه السلام - كه افطار نبايد كرد روزهء ماه رمضان مبارك را مگر در سفر حقّ . و هم در چند حديث ديگر از آن حضرت مروى است كه [ فرمود ] در سفر صيد قصر نبايد كرد ، از براى اينكه سفر حقّ نيست . « 1 »
پس بنا بر اين در هر سفرى كه واجب يا سنّت باشد ، قصر واجب باشد . و در هر سفرى كه غير اين دو قسم باشد ، اگر چه مباح باشد ، مثل سفر صيد و شكار ، اگر به قصد قوت خود و عيال و ساير اقسام سفرهاى مباح كه ذكر شد ، نباشد در هر كدام از اينها قصر نبايد كرد . حتّى اگر كسى به راه حقّى مثل حج و زيارت مىرفته باشد و در اثناى راه از جاده بيرون رفته از پى شكارى برود ، اگر در اين حركت كه از پى شكارى رفته نماز كند ، بايد كه تمام كند و باز چون به سر جاده آيد و به راه خود رود ، قصر كند .
بلى اگر صاحبان سفرهاى باطل از سفر باطل خود فارغ شوند و به خانههاى خود روند ، به شرطى كه در اين حركت باز قصدشان باطل نباشد ، نماز را بايد قصر كنند و روزه را افطار كنند .
هامش
( 1 ) . ج : سفر باطل است .