گناه نيست .
صف نود و نهم سخن اندر بر گرفتن شريعت به زمان خداوند قيامت
سخن اندر پرورش نفس و معالجت مرو را برابر بايد با پرورش جسد و معالجت مرو را ، از بهر آنك جسد كالبد است مر نفس را و كالبد ماننده باشد مر جسد را كه اندرو باشد . پس گوئيم كه چون جسد مردم از راستى بشود و طبايع اندر و ميل كند از اعتدال درستى و قوت ازو بشود تا بر طبيب حكيم واجب شود بازداشتن مر بيمار را از آنچ مرو را آرزو شود و تكليف كردن مرو را از خوردن داروهاى تلخ و ناخوش آنچ او مرو را نخواهد تا بدين دو بتندرستى باز رساند ، پس فرمان آن طبيب و بازداشتن او مر ان بيمار را از آنچ او خواهد بر مثال غلى باشد بر دست او و قيدى باشد بر پاى او اندر وقت بيمارى ، و چون درست گشت و به حال خويش بازآمد طبيب آن غل و بند ازو برگيرد . و دست او بدانچ مرو را آرزو شود از طعام و شراب گشاده كند و خوردن داروى ناخوش مرو را عفو كند ، پس همچنين است حال نفسها كه بدين جسدها پيوستهاند كه چون اندر زمانى مر عالم خويش را نفسها فراموش كنند بر عالم طبيعت عاشق شوند و به دو ميل كنند پرستش ازيشان مر مبدع حق را فرو ماند و مرو را بآفريدگان برابر كنند اندر صفات چنانك امروز همىكنند بيشتر ازين امت كه خداوند را تعالى صفت مخلوقات همىدهند و همىپندارند كه ايشان موحداناند از عاشقى كه برين عالم شدهاند ، و مردم چون چيزى را را دوست دارد آن چيز به چشم سخت نيكو نمايد ، پس صفت كردن امت نادان