توبه كند و به راه طاعت بازآيد ، چنانك خداى تعالى مىگويد قوله :
« إِنَّ الْمُنافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً »
. گفت : منافقان بپايگاه فرودين اندراند از آتش و ايشان را يارىدهندهيى نيابى ، مگر آنها را كه توبه كنند و كار نيك كنند و دست در حبل اللّه متين زنند و دين خويش خداى را خالصه كنند ، پس ايشان با مؤمنان باشند و خداى مؤمنان را مزد بزرگ بدهد . - آن مقدار كه مؤمن هشيار را اندر آن بيدارى افتد و افزايد ياد كرده شد از باب اندر يافتن گناهى كه كرده باشد بتوبه و نيكوكارى و بازگشتن به بدى .
صف سى و هفتم سخن اندر آنك پديدآرندهء طبايع نفس كل است
حكماء علم الهى و شناسندگان افعال فلكى و خداوندان علم طبايع متفقاند بر آنك صفت نفس ، آنك او بدان صفت از ديگر چيزها جداست ، فعالهء بالطبع و علامهء بالقوه است . گويند كه نفس كار كن است بطبع خويش و آموزنده است اندر حد قوت ، يعنى كه اگر آموزگار يابد دانا شود ، و از نفسهاى جزئى كه اندر عالم است از نبات و حيوان و مردم دليل بر درستىء اين قول يافته همىشود ، و بدانچ روح نمو بنبات اندر است به هيچ وقت از كار نياسايد ، از بهر آنك بزمستان همى مايه فراز كشد و بديگر فصلها مر آن را بيرون آرد و پرورش همىكند ، و نفسهاى حيوان از طلب كردن غذا و بر جستن جفت خويش نياسايد ،