ناشايست نكنند و زشتكارى پيشه نگيرند كه زشتىء ايشان از ان سپس كه زنان پيغامبر گشتند زشتتر از زشتىء ديگر بندگان باشد . و اما مخاطبهء روحانىء خاصه آنست كه اين آيات پندست مر دوازده يار پيغامبر را عليه السلام كه ايشان اندر روحانى او را برابر زنانند اندر جسدانى ، و زنان روحانى مستفيدان علماند و قرارگاه زايش روحانىاند ، چنانك زنان جسدانى قرارگاه زايش جسدانىاند ، پس زشتكارى ياران رسول زشتتر است از زشتكارىء ديگر مسلمانان و مضرت زشتكارىء ايشان بر خلق بيشتر است و زيان آن بزرگتر است بدين و دنيا ، و علم خداى محيط بود بعصيان زشت كارى بهرى از زنان جسدانى پيغامبر و بهرى از روحانىء او عليه السلام ، از بهر آن بود كه حجت بدين آيت بر ايشان لازم كرد بوعدهء نيكويى و زليفن « 1 » بزشتى . و اما مخاطبهء روحانىء عامه اندر اين آيت پند و اندرزست همه حدود دين را و مؤمنان را كه ايشان گيرندهء علم انداز رسول عليه السلام بميانجيان كز پس او بودند و باشند تا روز رستاخيز كه زشتكارىء ايشان زشتتر است از زشتكارىء ديگر مردمان كه استفادت ايشان از راه نيست ، و راه راست عقل است بميانجيان و درجات ، و اهل حشو رستگارى بجهل و حسد طلبند و حدود دين و مؤمنات ببصيرت كنند ، پس زشتكارىء حدود دين و مؤمنان با يكديگر بروحانى و جسمانى از گناهان بزرگتر است ، و رستگارى مؤمن با خداى از راه عصيان ايشان باشد مر ميانجيان را كه ميان مؤمن و ميان رسول و وصى و امام باشند بدست بازداشتن طاعت ايشان و نفاق كردن ، و آن گسسته كردن رسن خويش باشد مؤمن را با خداى و رسول مگر كه
هامش
( 1 ) زليفن : وعيد .