صف سى و ششم سخن اندر پاكيزه نگاه داشتن نفس از گناه
اما اندر يافتن گناه خويش و پاكيزه كردن نفس بدانست كه هر كارى كه آن سوى عقل زشت است نكنى ، و گر مؤمن را هوا و نفس شهوانى بدان كشد تا آن كار بكند آن گناه اندر نفس او ثابت شود و نگارى و نبشتهيى گردد اندر نفس او ، و نگار و نبشهء گناه زشت است نزديك عقل ، و شمار خلق سوى عقل است آن عقل كه او كل است ، و هر نفس كه بانگارى پيش عقل كل شود كه مران را دشمن دارد آن نفس جاودان اندر عقاب بماند و صورتنگار زشت كه بر هيولى جاى گرفت از و جدا نشود مگر بپديد آمدن نگارى و صورتى نيكو هم بر ان هيولى كه اين هر دو از يكديگر گريزانند ، و چون نيكويى بيابد زشتى كه دشمن او و خلاف اوست بگريزد ، و گوهر نفس گوهريست كه هم صورت نيكو پذيرد و هم صورت زشت بىهيولى و بىطبيبى و بىهيچ زمان ، و بپاىشدن صورت نيكو افتادن و تباه شدن صورت زشت است ، و چون مؤمن بر گناه خويش پشيمانى خورد و توبه كند بدان توبه مر نفس او را شستى باشد از آن صورت زشت ، و چون پس از توبه كار نيكو كند آنچ سوى عقل نيكوست آن صورت نيكويى او بجاى آن صورت زشت كه پيش از توبه بود بايستد ، چنانك خداى تعالى مىفرمايد ، قوله :
« إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً »
گفت : مگر آن كس كه توبه كند و بگرود و كار نيكو كند پس ايشان آنند كه بدل كند خداى زشتيهاى ايشان به نيكوييها و خداى پوشنده و مهربانست . و توبهء نصوح آن باشد كه آنچ سوى عقل زشت است