و مراعات حال او قيام كردند و اين حال دوام داشت تا آنكه امور خلافت در سال 263 بر اثر پيش آمدهاى سخت چند از قبيل استيلاى يعقوب بن ليث صفّار بر اهواز و خيال حملهاى ببغداد و فتنهء صاحب الزّنج و مرگ ناگهانى عبيد اللّه بن يحيى بن خاقان وزير خليفه تزلزل يافت و به همين علّت صيقل را فراموش كردند و او از چنگ عمّال خليفه نجات يافت « 1 » و بين طرفداران جعفر و صيقل اختلاف و دشمنى شديد بروز كرد و ارباب دولت و عمّال خليفه جمعى جانب جعفر را گرفتند و گروهى طرف صيقل را تا آنكه كار فتنه بالا گرفت و يكى از اعضاى خاندان نوبختى يعنى حسن بن جعفر كاتب صيقل را در خانهء خود پنهان كرد . عاقبت معتضد خليفه ( 279 - 289 ) كه مثل متوكّل مخالف جدّى طايفهء اماميّه بود او را بعد از بيست سال و اندى كه از فوت امام يازدهم گذشته بود از خانهء حسن بن جعفر نوبختى بيرون آورد و صيقل در قصر معتضد بود تا در عصر مقتدر خليفه ( 295 - 320 ) وفات يافت « 2 » .
رحلت امام يازدهم ( ع ) و غايب بودن فرزندش يعنى حضرت قائم ( ع ) و دعاوى برادرش جعفر كه اماميّه او را كذّاب لقب دادهاند چنان كه پيش هم اشاره كرديم از طرفى ميدان را براى تاختن بدست مخالفين اماميّه مخصوصا معتزله و زيديّه و اصحاب حديث و سنّت و خليفهء عبّاسى داد ، و از طرفى ديگر آن فرقه را بشعب بسيار منقسم ساخت و چهارده فرقه از آن ميان برخاست كه جمعى منكر فرزند داشتن امام يازدهم و گروهى در اين باب متردّد و طايفهاى معتقد بختم امامت و جماعتى مدّعى غيبت امام يازدهم و رجعت آن حضرت بودند و از اين فرقه دستهاى نيز جعفر برادر امام يازدهم را امام ميشمردند ولى ايشان هم در باب امامت جعفر توافق نداشتند چه فرقهاى او را جانشين امام يازدهم ، و جماعتى او را منصوب برادر ديگرش محمّد كه در حيات پدر فوت كرده بود و گروهى هم او را منتخب امام دهم ميشمردند و در دعوى امامت جعفر جماعتى از فطحيّه و محمّديّه ( طرفداران محمّد بن امام علىّ بن محمّد هادى كه در حيات پدر فوت كرده بود ) نيز على رغم اماميّهء اثنى عشريّه بطرفدارى او
هامش
( 1 ) - كمال الدين ص 262 و 263 .
( 2 ) - ابن حزم ج 4 ؛ ص 93 - 94 .