باب بيست و چهارم در ذكر بعضى از فضايح بني اميّه و زندقهء ايشان
بدان كه احمد بن زيد بن احمد الايجى الشّفعوى كتابى تصنيف كرده است و آن را رياض خوانده و روايت مىكند از انس بن مالك از رسول كه گفت من روز قيامت هشتاد سال يا هفتاد سال معويه را باز نبينم بعد از آن مىآيد بر شترى نشسته از مشك اذفر كه حشوب آن رحمت خداى بود و قوامش از زبرجد ، گويم يا معويه گويد لبّيك يا محمّد گويم كجا بودى درين هشتاد سال گويد در مرغزارى بودم زير عرش خداى ، خداى تعالى با من مناجات مىكرد و من با وى مناجات مىكردم و او مرا سلام مىكرد و من او را سلام مىكردم و او مرا گفت اين عوض آنست كه تو را در دنيا دشنام دادند . بنگر كه نامردان بىدين چه غلوّ مىكنند در بهتان بر رسول و محبّت اعداى خدا و عداوت اهل بيت رسول اللّه ، كسى كه هفتاد مصاف با امير المؤمنين على كرده باشد و بشومى او هفتاد هزار كس كشته شده باشد بيست هزار از لشكر امير المؤمنين على و پنجاه هزار از لشكر معويه و بعد از آن چندين هزار شيعهء على كشته باشد و در جملهء ديار اسلام مردم را بسبّ اهل بيت رسول اللّه امر كرد و آن ناسزا هزار ماه باقى ماند تا زمان ابو مسلم آنگه خداى تعالى مناجات زير عرش با خاندان خير الانبياء و الرّسل نكند و با معاويه مناجات كند هشتاد سال و عذر او خواهد هر كه ايمان به خدا و رسول ندارد . امثال اينها تواند گفت