كه گويد اهل قيامت جمله امّيد نجات دارند الّا آنكه بر اصحاب لعنت كرده باشد پس بت پرستان و جهودان و فاسقان و گبران و ترسايان كه رسول را ساحر و كذّاب خوانند و يهود كه گويند عيسى نه رسول بود و عزيز پسر خداست و نصارى كه گويند عيسى خداست و مجوس و ثنويان و جمله اهل كفر كه از پيش ياد كرديم همه امّيد نجات دارند اهل قيامت ايشان را لعنت نكنند و هر كه لعنت ابو سفيان و معويه و يزيد و حكم و مروان و عمرو عاص و عبد اللّه ابى سلول كرده باشد او را امّيد نجات نبود و اهل قيامت به دو لعنت كنند و هيچ مسلمان اين سخن نگويد فكيف سيّد اوّلين و آخرين گفت ، لعنت بر آن كس باد كه دروغ بر رسول بندد .
اگر گويند برين جمله ناس كه در حديثست اهل اسلام را مىخواهد نه كفّار را گوئيم اهل اسلام هفتاد و سه فرقتند و مقالات معتزله و نجّاريان و كرّاميان و جهميان و مشبّهيان و مجسّمه و زراريّه چنان كه ياد كرديم نزد شما جمله كفرست و زندقه و خداوندان اين مقالات نزد شما ابدا در دوزخ باشند پس هيچ فرق نباشد ميان كفر اهل مقالات روز قيامت و كفر مشركان و كافران اصلى ، و چون فرق نبود پس استدلال شما باطل بود ، و هم درين كتاب گويد توبهء امامان اهل بدعت قبول نباشد از بهر آنكه خداى تعالى گفت :
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ
، امامان ايشان خلق را بدوزخ خوانند ، و گويد رسول گفته است : حبست توبة عن صاحب كلّ بدعة ، يعنى باز داشته است از آنكس كه او بدعت نهد ، و توبهء او هرگز قبول نباشد و گويد توبهء اتباع ايشان قبول باشد ، اين استدلال وى خلاف قرآن و سنّت و اجماع امّتست ، امّا قرآن ، خداى تعالى خود را مدح مىكند بقبول توبه چنان كه گفت :
وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ
، مىگويد بيامرزم آن كسى را كه توبه كند و ايمان آورد و مىگويد :
غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوْبِ
، مىگويد آمرزندهء گناهم و قبول كنندهء توبهام و امثال اين در قرآن بسيارست ، امّا سنّت ، ابو هريره روايت كند از رسول كه گفت خداى تعالى مشتاق بتوبهء بنده بيش از آن بود كه كسى چيزى گم كرده