اماميان مستحبّ بود كه شعبان برمضان پيوندند و روز شكّ فاضلتر آن بود كه روزه بنيّت شعبان دارند ، اگر بنيّت رمضان دارند آن كس عاصى بود و روزهء وى باطل ، و العجب كه درين كتاب زندقه آنچه موافق طبع اين شخص باشد بيشتر از احمد حنبل روايت كند و عاقبت بيان آن كند كه او از اهل بدعتست ، و آنچه مىگويد كه علامت مبتدعان آن باشد كه يك روز پيش از عيد از روزه بيرون آيند معلوم نيست كه كدام باشد ، امّا نزد شافعى و اصحابش اگر در اوّل ماه رمضان دو كس گواهى دهند كه ماه ديديم و قاضى قول ايشان قبول كند واجب بود سى روز روزه داشتن و اگر شب سى و يكم ماه نديده باشند و هيچ غبارى نبود و در آن كسى ماه نديده باشد لازم بود كه روزه بگشايند و آن روز عيد بود ، امّا آنچه مىگويند مبتدع آن بود كه مسح بر موزه نكند و مسح بر پاى كند اين مذهب امير المؤمنين على و ابن عبّاس است و اهل بيت رسول ، ثعلبى روايت كند كه عبد اللّه بن عبّاس از على عليه السّلام پرسيد كه مسح بر موزه روا بود يا نه گفت بعد از سورهء مائده تو مسح از من مىپرسى ، سبق الكتاب المسح على الخفّين ، يعنى چون مسح پاى فرود آمد در مائده مسح بر موزه روا نباشد و قرآن سبق برد بر مسح بر موزه ، روزى يكى از وى پرسيد گفت : و اللّه لا ابالي اعلى خفّي مسحت ام على ظهر عير في البيداء ، يعنى بخداى باك ندارم كه مسح بر موزه كنم يا بر پشت آن گور كه ببيداء مىگردد ، و يكى از عبد اللّه بن عبّاس پرسيد كه مسح بر موزه روا باشد يا نه گفت : لا ابالي اعلى خفّي مسحت ام على ظهر بختّي هذا ، يعنى بخداى كه باك ندارم كه مسح بر موزه كنم يا بر پشت بختىّ از آن وى كه آنجا خفته بود ، و اجماع اهل بيتست كه مسح بر موزه روا نباشد ، امّا مسح بر پاى ، لفظ قرآنست و مذهب امير المؤمنين على و عبد اللّه بن عبّاس و جملهء اهل بيت نبوّت ، امّا لفظ قرآن ، خداى تعالى مىگويد :
وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ
، امّا آنكه مذهب امير المؤمنين على است معروفست ، ثعلبى در تفسير مىگويد : على عليه السّلام گفت :