ياران و ديگرى از بهر خزينهء مسيح ، تا به وقت بيرون آمدن « 1 » خزينه باشد او را . آخر الامر كشتندش .
[ 12 ] - اخبار و قصهء مقنّع
اين مردى بود « 2 » از قريهء كازهء مرو نام او هاشم حكيم بود . در كودكى به آموختن شعوذه و نيرنجات رنج بسيار ديده ، چون بزرگ شد شوخ جلد بر آمد . اولا دبير خالد بن ابراهيم الذهلى « 3 » بود باز دبير عبد الجبار بن عبد الرحمن الازدى بود كه خليفهء ابو مسلم بود . در آن اوان جنگ ميان عبد الجبار و حرب « 4 » بن زياد ، در مروالرّود واقع شد . در آن حرب مقنّع با او بود و زخمى به چشمش رسيد . و يك چشمش ناقص شد ، پس از آن قناعى « 5 » به روى فرو گذاشت و از آن پس او را مقنّع خواندند . چون حميد بن قحطبه به ولايت خراسان آمد مقنّع در ده خويش متوارى شد و ابتداى مذهب خود در چند مكان و محل ظاهر كرد و مردم را به خود خواند و داعيان تعيين كرد . جماعتى به كش و سغد « 6 » و نخشب فرستاد تا مردم را از راه بردند . مردى عمر سوبخى « 7 » نام بود ، از نواحى [ و ] ديهها او « 8 » خلق را به مذهب او راست داشت . او را خواند « 9 » و مسعد كان ( ؟ ) نام مردى به ده نيازى نيز او را اجابت كرد .
اين قوم در آنجا خروج كردند و خلق را كشتند . سلطان از ولايت بيرون تاخته به مقنّع رسولى فرستاد . او به نزد ايشان رفت و منكر شد . ايشان لب آب كه گذرگاه بود نگاه داشتند كه كسى عبور نكند . آخر آن ملعون از آب گذشت . چون در ميان آن قوم مهمّ او قوى شد دعوى خود ظاهر كرده گفت :
ايزد تعالى در صورت آدم خود را به خلق نمود ، باز در صورت نوح ، باز در صورت
هامش
( 1 ) - اينجا استاد دانشپژوه افزودهاند : [ او در ] . كه ضرورى نمىنمايد . ( م . د . ) .
( 2 ) - اصل : بود كه . « كه » زائد مىنمود و حذف شد . ( م . د . ) .
( 3 ) - اصل : الدهلى . متن از تاريخ بخاراست . ( م . د . ) .
( 4 ) - اصل : ضرب . متن از تاريخ بخار است . ( م . د . ) .
( 5 ) - قناع ، روسرى . سرانداز . ( م . د . ) .
( 6 ) - اصل : به كميل و مسعد . متن تصحيح استاد دانشپژوه است . ( م . د . ) .
( 7 ) - اصل : فروخى . متن تصحيح استاد دانشپژوه است . و از تاريخ بخارا تأييد مىشود . ( م . د . ) .
( 8 ) - در تاريخ بخارا ، سوبخ از نواحى كش است . ( م . د . ) .
( 9 ) - « او را خواند » زائد مىنمايد . ( م . د . ) .