تقرير ميكرد .
همجنين به حكم : « الكلام يجرّ الكلام » جند كلمهء ديكر در احوال و اقسام و كيفيّت آن روى نموذ ، آن را ياد كرد تا هم از فايده خالى نبوذ . و جماعت فرزندان و متعلّقان از ان متنبّه كردند ، و هر يك به قدر استعداد و توفيقى كه حقّ تعالى بذيشان ارزانى داشته جهد كنند ، و دست بمراتب عليّه زنند و در آن شروع كرده حاصل كنند ، جه كفتهاند :
فلو كنت لا بدّ مستغرقا * فمن اعظم البحر فاستغرق
و همجنين سعى نمايند تا زندكانى بوجهى كنند كه رضاء خذا و خلق در آن باشذ كه عمر جاوذانى آن توانذ بوذ ، و هر عمرى كه به غير آن كذرد بهيج كار نيايذ ، شعر :
عمرى كه نه در رضاء يزدان كذرذ * آن عمر جه ارزد بجه كار آيد باز ؟ !
و هر جند اين ضعيف آنجه [ 63 ] بطريق ارشاد و نصيحت ميكويذ در او نيست . و بر عمل آن قادر نشذه و در اكثر آن تقصير نموذه . لكن به حكم : « كلّ ميسّر لما خلق له » هر كس را آنجه ميسّر شوذ ، و مستعدّ آن بوذ ، و او را توفيق آن باشذ ، توانذ كردن .
استعداد اين ضعيف و توفيق او آن قدر است كه ياذ كرده شذ . و جون نظر در مراتب ما تحت خوذ مىكنم عظيم بسيار و نيكو ، و بذان خرسند و شاكرم ، و جون در مراتب ما فوق خوذ نظر ميكنم ، عجب و تكبّر را بذان مىشكنم ، و اميذ زيادتى توفيق از بارى عزّ و علا داشته . مىكويم :
لقد احسن اللّه فيما مضى * كذلك يحسن فيما بقى
اكنون نيز از بارى عزّ اسمه بتضرّع و ابتهال مىطلبم كه بر همين اشغال كذرم تا از اشغالى و افكارى كه آن نامستحسن بوذه باشذ ، ايمن باشم . و از حق تعالى مسألت ميكنذ كه همواره زبان او را توانائى دهذ تا اين آيت را كه :
« رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَ عَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحادِيثِ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ »
« 1 » ورد خوذ سازذ تا باشذ كه او را توفيق آن سعادت عظمى كرامت كنذ .
« إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ »
« 2 » . و السّلم .
هامش
( 1 ) - يوسف ( 12 ) : 101 .
( 2 ) - القصص ( 28 ) : 16