سؤال مولانا معظّم عضد الملّة و الدّين المطرّزىّ دام فضله كى از مصنّف كتاب عزّ نصره كرده است .
بندهء كمينه عضد مطرّرى دست تواضع بر هم نهاذه ، و بباى خشوع و خضوع ايستاذه ، و زبان تضرّع و ابتهال كشاذه ، بمحلّ عرض ميرسانذ كه : جون راى انور مخدوم جهانيان صاحب صاحب قران ، رشيد الملّة و الحقّ و الدّنيا و الدّين ، عماد الاسلام و المسلمين ، كهف الملوك و السّلاطين كه بيوسته نظم امور دين و دولت ، و ترتيب مصالح ملك و ملّت را متكفّل باذ ، متصدّى كشف مشكلات و حلّ معضلات كشته ، و فحول علما و مقدّمان حكما ، حلّ عقدهاء ديرينه و شفاء حدسهاء سينه ، از ان حضرت مىيابند ، و اشكالاتى را كه متقدّمان و متأخّران در آن متبلّد و حيران مانده ، بلك التفات خاطر و اشارت كلك ، جوابهاء شافى مىفرمايذ . بنده با قصور باع و قلّت بضاعت ، هر وقتى مسئلهء كه مدّتهاست تا زحمت خاطر مىدهذ ، عرضه ميدارذ ، تا بجواب آن مشرّف كردذ و از ظلمت حيرت بنور معرفت رسذ ، و باطن او بميامن انفاس مبارك مخدومى بعلم و حكمت مزيّن كردذ ، و او را بواسطهء آن مفاوضه شرفى و شهرتى حاصل شوذ ، كه فخر اعقاب و ذخر احقاب را شايذ ، و بذان بر اكفا و اقران مفاخرت و مباهات كنذ . از جمله آن نكته است كه بسيارى از افاضل مثل خواجه نصير الدين طوسى و مولانا اثير الدّين ابهرى و مولانا نجم الدّين دبيران و مولانا بدر الدين طويل و ابن كمونه و جميع متابعان و تلامذهء ايشان در جواب آن شروع كرده و هر كس به قدر مايه و ذهن خوذ حلّ كرده و قطعا شفاء عليل و رى غليل حاصل نشذه ، و جيزى كه خاطر بر آن قرار كيرذ و موجب طمأنينتى باشذ ، نكفته . و همجنان در حيّز اشكال و محلّ ابهام مانده ، اكر مخدوم جهانيان ضاعف اللّه جلاله بذان ملتفت كردذ و برفع و حلّ آن اشكال انعام فرمايذ ، موجب ثبات دولت باشذ .
[ 64 ] و النكتة هذه : شخصى بخانهء در رفت ، و مىكويذ كه هر سخن كه من درين خانه مىكويم دروغ است ! و جز اين سخن نكفت و بيرون آمذ ! اكنون اين سخن يا راستست يا دروغ ؟ اكر راست است بايد كه دروغ باشذ ، و اكر دروغ است بايذ كه راست باشذ ، بس هم راست باشذ د و هم دروغ و اين محال است ! .
جواب سؤال مذكور : كوئيم : در آن شك نيست كه در تمامت علوم و صناعات معلّمان صناعات ، باديذ كنند كه متعلّم ، دست و زبان و فكر خوذ بذان روانه كردانذ ، و ضرورت جيزى مشكل بايذ تا جون