كردانيذه . جكونه شايذ كه جيزى كه حقّ تعالى جهت كمال نوع انسان آفريذه باشذ و آن را در طبيعت و جبلّت او مركوز كردانيذه و در آن غافل شذه ، آن را بغفلت نسبت كنند . و لا شكّ كسانى كه اين انديشه كنند كفران نعمت كرده باشند . و در عوض شكر ، نامشكورى . و بعوض اميذ از كرم او ، نااميذى از كرم او ، تصوّر كرده . و از راهى و طريقى كه حق تعالى بذيشان نموذه ، منحرف كشته آنجه كنند ندانند كه جه ميكنند و از كجا مىآيند و بكجا مىروند و مصلحت احوال و حال مآل ايشان جكونه و بر جه وجه است ! ؟ .
اكنون كه حقّ تعالى در حقّ اين بندهء ضعيف كرامتى و موهبتى فرموذه تا كلمهء جند فهم كرده تا جواب سؤال كويذ ، اتّفاق افتاذ كه اين سؤال كردند تا جواب آن برين وجه افتاذ .
و آنان را كه اين معانى معلوم نبوذه باشذ كه بر آن اطّلاع يابند ، تا آنجه جواب غفلت بنداشته باشند ، و بخلاف آن بوذه باشذ ، بانتباه و بيذارى مبذول كردذ . و از سر فراغت بىتردّد و تحيّر و نااميذى بجادّهء مستقيم بازآيند و باميذى هر جه تمامتر بامور مشغول شوند ، و تا حيوة باشذ شكى نمانذ كه باعمال صالحه مداومت نمايند ، جه از نيك نيكتر جيزها بسيار باشذ و مختار آن توانذ بوذ .
اينست آنجه در جواب سؤال مذكور بر فور در خاطر آمذ . و اللّه اعلم بالصواب و سلّم تسليما كثيرا .
اسئله و اجوبه رشيدى ( فارسى ) — صفحة 111
مساهمون: رشيد الدين فضل الله همدانى
ص١١١