و نبايد كه كس چنان بود كه در نماز خويش انديشه كند كه نصيب شيطان از نصيب رحمان بيشتر يابد روز قيامت و خجل شود ، و حضرت مصطفى عليه السّلام يكى را ديد به آخر روز نزديك آنكه آفتاب فرو شود نماز ميكرد گفت :
فتلك صلاة المنافقين
. و زاهدى گويد كه : اگر سرب و ارزيز در گوش گدازم دوستر دارم از آنكه بانگ نماز شنوم و همچنان مىنشينم و برگ نماز نكنم « 1 » . و يكى از زنان حضرت مصطفى عليه السّلام گويد كه رسول عليه السّلام با ما نشسته بود زمانى ؛ چون وقت نماز درآمد از حال خويش بشد و چنان شد كه ويرا باز نشناختيم . و همچنين أمير المؤمنين علىّ بن أبي طالب عليه السلام چون وقت نماز درآمدى گونهء رويش زرد شدى و گفتى كه : وقت امانت گزاردن آمد ؛ ندانم كه چگونه گزارده آيد .
و حضرت مصطفى عليه السّلام ميفرمايد كه : خداى تعالى ميفرمايد كه : هر كه اين پنج نماز بجا آورد و حقّ آن نگاهدارد روز قيامت رويش چون بدر « 2 » باشد ، و چون باد بر صراط بگذرد ، و وقتى قضيب بر شاخى ميزد برگ بانبوه از آن فرو مىآمد و وقت خزان بود پس گفت : كه هر كه نماز نگاهدارد گناهان از تن وى چنين فرو ريزد ، و چون وقت نماز درآيد فرشتهء درآيد و پيش مردم باز ايستد و ندا مىكند كه :
اى بندگان برخيزيد و به نماز كردن آتش دوزخ را فرو نشانيد ، و هر كه باوّل وقت نماز كند رضاى خداى تعالى نگاهداشته باشد ، و چون آخر گزارد از خداى تعالى عفو يابد و ليكن ميان عفو و رضاى خداى تعالى « 3 » فرقى عظيم است . و حضرت صادق عليه السّلام فرمايد كه : فضل اوّل وقت بر آخر وقت همچون فضل مؤمنست بر كافر ، و هر كه در نماز اقبال بر خدا كند يعنى دل به نماز دارد خداى تعالى برحمت بر وى اقبال كند و دوستى وى در دل مؤمنان افكند و دل ايشان بر وى مايل گرداند .
و قنوت « 4 » در نماز راحت آخرت بود و [ ابو ذر رحمة اللَّه عليه گويد كه از رسول عليه السّلام
هامش
( 1 ) يعنى تهيّهء مقدّمات نماز نكنم و آمادهء نماز نباشم .
( 2 ) يعنى ماه چهارده شبه .
( 3 ) در نسخهء ديگر : « ميانهء رضا و عفو » .
( 4 ) در نسخهء ديگر : « و دعاء قنوت » .