و بر آن مىباشد يك يك پردههاى ستر « 1 » كه خداى تعالى فرو هشته باشد دريده مىشود و بنده از آن حال با خبر نيست تا آنگاه كه هيچ سترش بنماند پس خداى تعالى بكرم خويش عنايت از وى باز نگيرد و فرشتگان را از ناپاكى آن طاقت نرسد فرياد خواهند و زارى كنند تا خداى تعالى فرمايد تا پردهها با خويشتن گيرند و وى عريان بماند و رسوا گردد و عيبهايش فاش گردد و خلق را معلوم شود كه بچه مشغول است .
388 -
من لم يكن له ورع يصدّه عن معصية اللَّه اذا خلا لم يعبأ
اللَّهُ بِشَيْءٍ مِنَ
عمله
( 1 ) هر كه او را ورعى و زهدى نباشد كه ويرا از معصيت باز دارد چون خالى و تنها باشد خداى تعالى به چيزى از كردار وى باكى ندارد يعنى نپذيرد و بدان التفات نكند ؛ زيرا كه هر كه به ظاهر و چشم مردم با طاعت و پرهيز باشد پس در حال تنهائى نابكار باشد كردارش نه از بهر كردگار باشد ، و هر كه را مقصود از كردار پروردگار باشد چون تنها باشد بهتر بر سر كار باشد كه پيش مردم چون پرهيزد از بهر خدا و مردم پرهيزد ، و به حال تنهائى اگر بهتر پرهيزد خالص خداى را باشد ، و بندهء صافى و مخلص بر حقيقت آن باشد كه اگر ظاهر و باطن وى بر طبقى نهند و گرد عالم بگردانند ويرا غم نباشد و خجل نگردد .
389 -
من أحسن صلاته حين يراه النّاس ثمّ أساءها حين يخلو فتلك استهانة استهان بها ربّه .
( 2 ) هر كه نيكو گزارد نماز را چون مردم او را بينند و پس بد بگزارد چون تنها باشد آن خواريى باشد كه وى با پروردگار مىكند و پروردگار ويرا خوار دارد .
390 -
من لم تنهه صلاته عن الفحشاء و المنكر لم تزده « 2 » من اللَّه
هامش
( 1 ) در نسخهء ديگر :
« سرّ »
. ( 2 ) در نسخهء قديم :
« لم يزدد بها »
و بنا بر اين ترجمه اين مىشود كه : « نمىافزايد آن بنده به آن نماز مگر دورى از خداى را » .