نور و روشنائى آفتاب باهل دنيا مىجهد « 1 » و خداى تعالى گفت : يا موسى از براى من چه كار كردى ؟ - « 2 » گفت : ملكا نماز ميكنم ، و روزه ميدارم ، و زكات مىدهم ، و ذكرت ميكنم ، خداى تعالى فرمود : نماز حجّت تو باشد ، و روزه سپر تو باشد ، و زكات سايهء تو باشد ، و ذكر من نور تو باشد ، آنچه خاصّ مراست آنست كه دوست دارى دوست مرا ، و دشمن دارى دشمن مرا . و حضرت محمّد باقر عليه السّلام فرمايد كه : هر كه نيكى نيكان را دوست دارد يا ظلم ظالمان را دشمن دارد اگر چه دوزخى بود بهشتى گردد . و گفتهاند كه : بزه كارى از دنيا برفت بخوابش ديدند گفتند كه : خدا با تو چه كرد ؟ - گفت : بوقت مرگ گناه خويش بسيار ديدم و هيچ شفيعى و دست آويزى نديدم گفتم : ملكا اگر چه خويشتن نابكار و بىطاعت بودم امّا تو دانى كه نيكان را و مطيعان را دوست داشتم ، بدان بر من ببخشود و بيامرزيد مرا و بر من رحمت كرد .
قال اللَّه تعالى :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ
« 3 » ؛ يعنى شما كه مؤمنانيد دشمن مرا و دشمن خود را بدوست مگيريد . و جاى ديگر فرمود :
لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ
« 4 » تا آخر آيه ؛ يعنى كه يا محمّد تو نيابى كسى كه ايمان دارد به خدا و بروز قيامت دوست دارد دشمن خدا را و اگر چه پدرش يا فرزندش يا برادرش
هامش
( 1 ) در نسخهء ديگر : « رسد » و باقى عبارت كذا در هر دو نسخه ؛ پس چيزى از متن ساقط است .
( 2 ) در نسخهء ديگر : « ميكنى » و آن مناسبتر بسياق كلام است .
( 3 ) صدر نخستين آيهء سورهء مباركهء ممتحنه است .
( 4 ) صدر آخرين آيهء سورة المجادلة و ذيل آن اينست :أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ.