محدودهء هدف والايى كه خداوند پديدهها را براى آن آفريده و در اين آيهء شريفه جلوه گر شده است :
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ « 1 » .
« من جن و انسان را نيافريدم مگر براى آن كه مرا بپرستند . »
بيرون مىآورند . از همين رو هنگام تلاوت قرآن كريم در مىيابيم كه از آغاز تا انجام تأكيدى پيگير وجود دارد كه خداوند سبحان آنچه بخواهد مىكند و خواست خود را با شيوههاى گوناگون به اجرا در مىآورد كه در پيشاپيش آنها ارائهء صفات و اسماء الهى قرار دارد كه فاعليت مطلقهء خداوندى دلالت مىكند .
پندارهاى نادرست
قرآن كريم هنگامى كه دربارهء شب و روز با ما سخن مىگويد نمىفرمايد كه شب در روز مىرود و يا روز در شب مىرود ، بلكه نسبت فعل به خود را مورد تأكيد قرار مىدهد و مىفرمايد :
ذ لكَ بَأَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَأَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ « 2 » .
« اين بدان سبب است كه خدا شب را در روز ، و روز را در شب داخل مىكند ، و خدا شنوا و بيناست . »
وهنگامى كه از پياپى آمدن شب و روز سخن مىگويد مىفرمايد :
. . . يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً . . . « 3 » .
« شب را در روز مىپوشاند و روز شتابان آن را مىطلبد . . . »
و هنگامى كه پيرامون خنده ، گريه ، مرگ و زندگى سخن مىگويد مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - سورهء ذاريات ، آيهء 56 .
( 2 ) - سورهء حج ، آيهء 61 .
( 3 ) - سورهء اعراف ، آيهء 54 .