از رشحات و فروعات علم سابق بر ايجاد است كه عين ذات اقدس است به حسب ذات و وجود ، و تغايرى متحقق نيست مگر به اعتبار عنوان و مفهوم .
شرح « محو الموهوم » بنا بر معناى دوم حديث
و كلام آن جناب « محو الموهوم » اشاره است به اينكه : ذات اقدس حقيقة - الحقايق از كثرات وهميه كه عبارت از كثرات عالم خلق است مبرّى و معرّاست .
و به اشارت به نفى مطلق كثرت ، حتى از ماهيت و وجود و از جهت نقص و تمام .
پس بنا بر توجيه اول اشاره است به نحو تجرد ذات اقدس از ماده و ماديات ، و بنا بر توجيه دوم اشاره است به احديّت صرفه و بساطت حقّه ، و هر دو مطلب شريف از امهات مسائل علم توحيد الهى مىباشند .
و محتمل است اينكه : اشاره باشد به اعادهء اشياء بسوى غايات اصليّه و اغراض كليه به رفع تعينات آنها به افادهء خيرات ذاتيه و كمالات عقليه و محو نقصانات آنها به افاضهء علوم يقينيه و معارف حقيقيه ، چنان كه در شرح اول اشاره نمودم و در شرح سوم به تفصيل مذكور خواهد شد . لهذا ماحى را در شريعت حقّه از جملهء اسماء حسناى حق شمردهاند .
شرح كلام امام و بيان جمله مع صحو المعلوم ، بنا بر معناى دوم حديث
و كلام آن جناب « مع صحو المعلوم » اشاره است به اينكه : چون ذات اقدس در اعلى مراتب تجرد است ، پس عالم است به ذات خود به علم حضورى اشراقى ، كه اكمل و اظهر انحاء علم است ، لهذا به كلمهء صحو تعبير فرمودند كه ، به معناى كمال ظهور و انكشاف است و بنا بر توجيه اخير اشاره است به اينكه : هر موتى مستلزم حياتى ، و هر انتقالى از نشأتى به نشأت ديگر ، در سير صعودى موجب ولادتى و هر موتى از نشأتى مستلزم ظهورى است در نشأت ديگر كه اقوى از حيات سابقه و ولادت متقدمه و ظهور اول است .
پس در اين كلام شريف اشارهء لطيفه است به دو قانون كلى از قوانين علم الهى ( متفطن باش ) .