اشاره به طريق نجات در مسئلهء حدوث عالم و امثال او از معراج جسمانى و معاد جسمانى و غيره
هدايت : بدانكه در اينگونه مطالب كه بيشتر عقول در تحقيق آنها قاصر بود طريق نجات اين بود كه به اعتقاد اجمالى اكتفا شود ، به اين معنى كه انسان از آنجا كه مكلف و متدين بود بناى اعتقاد را در اين مطالب به آن گذارد كه اعتقاد اهل عصمت از خطا - عليهم السلام - بر او بود ، پس در اين مسئله چون اجماع بر حدوث و عالم به معنى ما سوى اللّه قايم بود به اينكه موجود نبود ، و خداوند او را ايجاد فرمود و از عدم به وجود آورد ، بايد معتقد شد به اينكه آنچه ما سوى بود در واقع حادث باشد ، به اين معنى كه مذكور شد ، و امّا آنكه عدم ما سوى را ظرف چيست و چگونه عدمى واقعى فاصله بود ميان واجب الوجود - جل جلاله - ( 144 ) و ما سوى ، پس در مقام اعتقاد دينى تحقيق اين امور به نحو تفصيل لازم نباشد ، بلكه كفايت كند اعتقاد به آنچه در واقع ، حق و معتقد اهل عصمت بود ، عصمنا اللّه و اخواننا المؤمنين عن الزلل و الخطا .
نقل و تمهيد : قدوة المحققين سلطان الحكماء و المتألهين نصير الملة و الحق و الدين محقق طوسى - قدس سرّه القدوسى - در شرح كلام شيخ در نمط سادس اشارات كه مىفرمايد « 1 » : « القوة و قد تكون على اعمال متناهية مثل تحريك القوة الالتى فى المدرة و قد تكون على اعمال غيرمتناهيه مثل تحريك القوة التى فى السماء ثم يسّمى الاولى متناهية و الاخرى غيرمتناهيه و ان كانا قد يقالان لغير المعينين . فرموده است : النهاية و اللّانهاية من
هامش
( 1 ) - شرح اشارات ج 2 ص 176 - 174