بگو به تبعيت اسماء ذاتيهء الهيّه ، به آن جهت كه حاكيند از حضرت ذات جامعهء جميع صفات و كمالات لايقه به ذات اقدس و
اشاره به معناى فيض مقدس
كلمهء « فخلقت » اشاره بود به مرتبهء فعل اطلاقى امكانى كه در لسان متألهين مسمّى بود به رحمة واسعه ، و رحمة رحمانيّه و مشيّت ثانيه و حق ثانى ، و كلمهء « كن » و فيض مقدس الى غير هذه من العبارات
عباراتنا شتّى و حسنك واحد * و كل الى ذاك الجمال يشير
پس فيض مقدس عبارت باشد از فعل اطلاقى ، و كلمهء « كن » به آن جهت كه مجرد از حدود امريّه و خلقيه ( 122 ) اعتبار شود ، و خلق عبارت باشد از حدود امريه و خلقيه كه تعبير از او به « فيكون » شود ، و اين كلمهء قدسيهء وجوديه مشيت ثانيهء
اشاره به حقيقت نور محمدى
حق اول - جل و علا - بود كه به نفس ذات خود بدون اعتبار حيثيتى از حيثيات تقييديهء مخلوق بود و ساير اشياء به او مخلوق باشند ؛ « خلق اللّه الأشياء بالمشية و المشية بنفسها » ، و همين كلمه مسمّى بود به نور محمدى ، و متعلق اول او مسمّى بود به عقل كل كه مخاطب به خطاب « ادبر » و « اقبل » باشد ، چنان كه در حديث مشهور مذكور در اصول كافى امام تصريح فرمودهاند ، و گاهى تعبير مىشود از او به نور محمدى بدوى ، و به قلم اعلى و به روح اعظم ، چنان كه فرمودهاند : « اول ما خلق اللّه نورى ، و اول ما خلق اللّه العقل و اول ما خلق اللّه القلم و اول ما خلق اللّه الروح » و