« جلَست فى السوق » .
« على » در فارسى بهمعنى بَر است و مورد استعمال بَر و على آنجا است كه تفوق و بلندى و بالائى چيزى بر چيزى باشد چون « وضعت القلم على القرطاس » و بدانكه على هرگاه بر ضمير داخل شود الف او قلب بياء شود چون عليك و عليه .
« حتى » و « إلى » هر دو در فارسى بهمعنى تا است و مورد استعمال اين هر دو حرف مانند من جائى است كه متعلق او را مبدأ و منتهائى باشد يعنى در آنجا حدى و مسافتى و غايتى بوده باشد يا فرض شود لكن من براى مبدأ لغايته آيد و الى و حتى براى انتها آيد چون « سرت من المسجد إلى البيت » يا « حتى البيت » ولى در عربى فرقى در استعمال اين دو مىباشد مانند فرق بين من و عن و آن اينست كه حتى غالباً بدون من آيد و الى به عكس يعنى حتى را در موردى آورند كه فقط بيان كردن انتها و غايت باشد ونظر بهمبدأ هيچ نباشد چون « اكلت السمكة حتى رأسها » و « جاء الحاج حتى المشاة » و بين اين دو فرق ديگر در استعمال است و آن اينست كه حتى بر ضمير استعمال نشود و اگر احياناً پيدا شود مستهجن خواهد بود ولى إلى بر ضمير هم آيد و چون بر ضمير آيد الف او بدل بياء شود چون « إليه و إليك » .
تنبيهٌ :
بحث راجع به ظرف
در اين تنبيه بايد بر سه چيز تنبيه داد :
اول : آنكه اين حروفرا يعنى خصوص حروف جاره را ظروف هم مىنامند و دانستى كه معنى ظرفيت استقرار گرفتن چيزى است در چيزى و دانستى كه اين حروف بى متعلق نباشد