جلوتر شروع كردن درس از سوى مدرس هيچ ملازمهاى نيست بلكه صرفا از باب اينكه اتفاقا چند بار اين عمل تكرار شده ما چنين قضيهاى را درست كرده و مىگوئيم : « كلما جاء فلان فان المدرس قد سبق شروعه فى الدرس » و گرنه آمدن فلانى علتى خاص به خود دارد كه ارادهء او و ساير عوامل و اجزاء علت تامه باشد و شروع مدرس در درس قبل از حضور فلانى هم داراى علت ويژهاى است .
نكته : ممكن است قضيه شرطيهء متصلهاى ، اتفاقيه باشد ولى افراد ناشى و ناپخته در اثر اينكه آن اتصال دو نسبت چند بار تكرار شده و به صورت عادت درآمده بپندارند كه واقعا بينهما ملازمه در كار است و قضيه متصله لزوميه است ولى بايد دقيق بود و لزوميهها را از اتفاقيهها جدا كرد و آنكه در باب حجت نافع است متصله لزوميه است .
شرح منطق مظفر (فارسى) — صفحة 402
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٤٠٢