كبراى كلّى اين است كه اقوى الدليلين رجحان دارد و مقدم مىشود . پس فلان خبر واجد مزيّت ، مقدم است و روشن شد كه قوىتر به لحاظ مقام كشف و اثبات است .
حال اگر مناط تعدى اين جهت باشد ( قوىتر بودن يك دليل ) بايد گفت تعدى به هر مزيّتى جايز نيست و تنها به خصوص مزايايى كه موجب قوىتر شدن يك دليل مىشوند ، حق تعدى داريم . و اين تبصرهاى بر آن مطلب مىشود كه قبلًا در « ثم انّه . . . » ذكر شد .
فافهم : اشاره به اين است كه به چه دليل اقوى الدليلين مقدم باشد ؟ يا اشاره به اين است كه شايد مراد ، قوىتر بودن از لحاظ دلالت و ظهور است كه يكى ظاهر و ديگرى اظهر باشد و از باب جمع عرفى باشد ؟ يا اشاره به اينكه به چه دليل اقوى الدليلين به لحاظ مقام اثبات و كشف باشد ؟ يا اشاره به اين است كه چه كسى گفته است شهرت فتوائى و مانند آن فقط موجب قوّت مضمون مىشوند واقعاً و موجب قوّت دليل از لحاظ مقام اثبات نمىشوند ؟ يا اشاره به اين است كه وقتى مقبوله سخن از اورع و افقه و مانند آن آورده است و هر مزيتى را ملاك قرار داده است چه جاى تمسك به قاعدهء عقلى است و اين حكم عقلى معلّق است كه روايت بر خلاف آن نباشد ، و گرنه نوبت به آن نمىرسد .
شرح كفاية الأصول (ويرايش جديد) (فارسى) — صفحة 437
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٤٣٧