شخص من است و لذا حق دارم به او ضرر بزنم ، و بر خودم تحمّل ضرر لازم نيست . حال اين جمله استدراك از آن مطلب است و آن اينكه كسى بگويد درست است كه « لا ضرر » در مقام امتنان وارد شده است ولى نه به لحاظ شخص ، بلكه به لحاظ نوع امّت است ، و در دوران امر ميان دفع ضرر قليل از خودم يا دفع ضرر كثير از ديگرى ، انتخاب ضرر قليل و تحمّل آن به لحاظ نوع امّت ، منّت است و بايد چنين كنم و حق ندارم به ديگرى ضرر وارد كنم . آرى اگر مساوى بودند بحثى نيست .
فتأمل : اشاره به اين است اين مطلب نيز قابل مناقشه است ، زيرا اختيار ضرر كمتر نسبت به شخصى امتنان است و نسبت به شخص ديگر خلاف امتنان است و در هر حال امتنان بر نوع امّت صدق نمىكند .
شرح كفاية الأصول (ويرايش جديد) (فارسى) — صفحة 187
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٨٧