عمل مىشود و ما تابع دليل هستيم . ولى در مواردى كه به كارى امر شدهايم و نمىدانيم كه واجب عينى است يا كفائى وظيفه چيست ؟ مىفرمايند كه اطلاق صيغهء افعل عينى بودن را مقتضى است و كفائى بودن محتاج به قرينه است زيرا كفائيّت ، بيان زائد مىطلبد مثلا بفرمايد : اگر همگان اين عمل را ترك كردند ، تو حق ترك ندارى و گرنه عقاب مىشوى و بايد انجام دهى اين شرط و قيد زائد از اطلاق فعل امر بدست نمىآيد و لذا صيغهء افعل عند الاطلاق بر وجوب نفسى تعيينى عينى حمل مىشود [ و نتيجهء اطلاق همه جا توسعه است ولى در اين سه مورد تضييق است چون عينى بودن و تعيينى بودن و . . . مضيقه است نه توسعه دادن . ]
شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 419
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٤١٩