المبحث الثانى ظهور فعل امر در وجوب
در مبحث اوّل به اين نتيجه رسيديم كه غالبا از صيغهء افعل طلب اراده مىشود ، و عند الاطلاق فعل امر بر معناى طلبى حمل مىشود . [ منتهى بر مسلك مشهور فعل امر در طلب استعمال شده است و بر مسلك آخوند صيغهء افعل در انشاء طلب به داعى طلب حقيقى استعمال شده است . ] كلّيهء بحثهاى بعدى مربوط به امر طلبى است و امرهاى تهديدى و تعجيزى و . . . مورد بحث اصولى نيست . يكى از بحثهاى امر طلبى آنست كه طلب دو شعبه دارد :
1 - طلب وجوبى و الزامى كه « بايد » دارد و تركش ممنوع است .
2 - طلب ندبى و استحبابى و غير الزامى كه رخصت در ترك دارد .
آيا صيغهء افعل عند الاطلاق بر طلب ايجابى و الزامى دلالت مىكند ؟ يا در طلب ندبى ظهور دارد ؟ در اينجا دو مقام از بحث وجود دارد : 1 - اصل ظهور 2 - منشا ظهور
مرحوم آخوند اصل ظهور را در همين مبحث ثانى عنوان كرده و منشأ ظهور را در مبحث رابع آوردهاند .
امّا اصل ظهور : وجوه بلكه اقوالى در مسئله وجود دارد . [ مرحوم صاحب معالم در متن كتابش هشت قول را با ذكر ادلّه مورد بحث و بررسى قرار داده و ضمنا اشاره كرده است كه اقوال ديگرى هم وجود دارد كه خيلى شاذّ و نادر و سست مىباشد و آنها را نياوردهاند .
برخى از محشّين چهار قول ديگر در حاشيه افزودهاند كه در مجموع دوازده قول مىشود و