فرمودند : در اين صورت به آن حديثى كه مطابق احتياط است
[ مثلا دالّ بر وجوب در مقابل لا يجب يا يحرم در مقابل لا يحرم احتياط است ] آن را بگير و ديگرى را رها ساز
عرض كردم : اگر هر دو موافق احتياط بودند [ يعنى هر دو الزامآور است چه از قبيل يجب و يحرم باشد و چه از قبيل صل الظهر و صل الجمعة و . . . باشند ] و يا هر دو مخالف احتياط بودند [ يعنى هيچكدام الزامآور نبود مثل يكره و يستحب يا يباح ] در اينجا چه كنم ؟
حضرت فرمودند : در اين هنگام كه باب رجحان به رويت بسته شد مختار و مخيرى كه هر حديثى را خواستى اخذ كن و بدان عمل كنى و آن ديگرى را واگذارى و عمل نكنى
حديث سوّم : سومين حديث از احاديث باب متعارضين روايتى است كه مرحوم صدوق در من لا يحضر به سند خودش از امام رضا ( ع ) نقل كرده كه اصل حديث طولانى است و تنها قسمت محل شاهد را مىآوريم و آن اينكه :
حضرت فرمود : هرگاه دو حديث مختلف و متعارض به شما رسيد آن دو را به سنن [ سنتهاى قطعيه نبويه ] رسول خدا ( ص ) عرضه كنيد اگر در سنّت نبوى ( ص ) از آن عمل نهى شده به نوع نهى مولوى تحريمى همان ملاك است و بايد پيروى كرده از آن عمل اجتناب كنيد [ متعارضين احدهما ناهى باشد يا نه ] و اگر در سنت نبويه به آن عمل امر شدهايم به نوع امر الزامى مولوى باز بايد متابعت كنيم [ و دالّ بر وجوب رجحان پيدا مىكند ] و امّا اگر در سنت نبويه از آن عمل نهى شده به نوع نهى اعافتى يا كراهتى
[ مرحوم صاحب اوثق در ص 609 مىفرمايد : لعل المراد بنهى الاعافة ما وقع فيه الزجر عن ارتكاب المنهى عنه ببيان بعض خواصّه و بنهى الكراهة ما ورد النهى فيه مطلقا من دون تعرض لخواصه و آثاره و فى القاموس عاف الطعام
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 120
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٢٠