انحراف و اعوجاج منزّه است و ما معناى اول را اختيار مىكنيم .
با عنايت به اين نكات مىگوئيم : طبق فرموده مرحوم آشتيانى در بحر الفوائد از آيهء شريفه دو ثمره استفاده شده [ ولى مرحوم شيخ به دوّمى اشاره نموده است ] .
1 - مشهور متأخرين گفتهاند : آيهء دلالت دارد كه منحصرا تمام اوامر اهل الكتاب امرهاى تعبدى بوده و بر آنها واجب بود به قصد قربت بجا آورند و امر غير تعبدى نداشتهاند .
حال الآن ما شك داريم در بقاء آن حكم در شرع اسلام استصحاب بقاء جارى نموده و نتيجه مىگيريم كه پس هر امرى از شارع بما رسيده بايد به قصد قربت انجام دهيم الّا ما خرج بالدليل و ثبت توصليته پس امرهائى كه تعبدى بودنشان محرز است بايد به قصد قربت و امرهائى كه عباديتشان مشكوك است به بركت استصحاب بايد به قصد قربت انجام دهيم و تنها امرهائى كه توصليت آنها محرز است قصد قربت ندارند آنگاه اين مطلب يكى از ادلّه قائلين به الاصل فى الاوامر التعبدية الا ما خرج بالدليل خواهد بود .
2 - مشهور متقدمين از آيه ثمره دوم را استفاده كردند و آن اينكه بر اهل كتاب به حكم اين آيهء شريفه واجب بوده كه كليه عباداتشان را بر وجه اخلاص انجام دهند و الآن شك داريم در بقاء وجوب نيت اخلاص در عبادت استصحاب جارى مىكنيم پس بر ما همچنين چيزى واجب است اين هم ثمرهء عملى ديگر .
قوله : و يرد عليه :
مرحوم شيخ اين دو ثمره را قبول ندارند و جمعا طبق فرمايش مرحوم آشتيانى در بحر چهار اعتراض دارند و قبل از بيان اعتراضات اشاره مىكنيم به اينكه دو ثمره بر مبانى ذيل استوار است :
1 - حصر را به قيد و مقيد هر دو برگردانيم .
2 - لام را لام غايت بگيريم .
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 274
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٧٤