و امّا بر مسلك اماميّه كه بنا را بر اكثر گذاشته و ركعتى نماز احتياط جداگانه بجا مىآورند اگر در واقع عمل ناقص بوده كه اين جبران مىكند و اگر در واقع كامل بوده كه اين زيادى جداى از صلاة اصل است و يك عمل مستحبى محسوب مىشود كه ربطى به نماز اصل ندارد بلكه علىحده داراى ثواب نيز مىباشد و لذا على كل حال يقين به برائت مىآيد .
سؤال : آيا شواهد و قرائنى داريم كه بتوسط آنها حديث را بر قاعده اشتغال حمل كنيم ؟
جواب : آرى شواهد زيادى داريم كه به برخى اشاره مىشود :
1 - صدر حديث كه در شك بين 2 و 4 نماز احتياط گفته به قرينه وحدت سياق ذيل هم همين است .
2 - موثقهء عمار كه مىگويد : اذا شككت فابن على اليقين و جماعتى گفتهاند مراد يقين به برائت ذمّه است پس مىشود از يقين اين معنا را نيز اراده كرد .
3 - در برخى از اخبار نماز احتياط فرموده : ان كنت قد نقصت فكذا [ يعنى اين نماز احتياط متمم خواهد بود ] و ان كنت قد اتممت فكذا يعنى باكى نيست و ضررى به تو نمىرسد اين روايات هم دلالت مىكند كه در شكوك نماز بايد نماز احتياط بخوانى تا يقين به برائت ذمه پيدا كنى اين هم قرينه است كه در مورد صحيحه منظور از لا ينقض اليقين . . . يعنى يقين به برائت ذمّه .
4 - در رواياتى آمده : الا اعلمك شيئا اذا صنعته ثم ذكرت انك نقصت او اتممت لم يكن عليك شىء . يعنى كارى كه به تو مىآموزم على كل حال محرز واقع است و آن كار چيزى غير از همان بناگذارى بر اكثر و اتيان نماز احتياط نيست حال اينها قرينه مىشوند كه در ما نحن فيه هم مراد اضافه ركعت احتياط باشد و لا ينقض هم يعنى يقين به برائت ذمّه . . .
قوله : ثم لو سلّم :
از اينجا مجدّدا برمىگرديم به احتمال اوّل و مرحوم شيخ مىفرمايند :
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 116
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١١٦