نيست [ بر خلاف احتمال اول ] بلكه نقض يقين به شك است و مشمول لا تنقض مىباشد و لذا از اين حيث گرفتار نيستيم .
ولى اين احتمال به اشكال ديگرى مبتلا است و آن اينكه بر خلاف ظاهر سؤال سائل است زيرا كه ظاهر سؤال اينست كه اين خونى كه پس از نماز مشاهده مىكند همان خونى است كه قبل از نماز بوده و آن موقع نيافت ولى الآن يافت در نتيجه هريك از دو احتمال مبتلا به اشكالى است و براى رفع آن يا بايد ظاهر سؤال را گرفته و جواب امام را توجيه كنيم و يا بايد ظاهر كلام امام را گرفته و سؤال را توجيه كنيم و در دوران امر ميان يكى از اين دو مباحث مفصلى در گرفته راجع به اينكه كداميك اولويت دارند كه توجيه شوند كه بايد از كتب مفصله جستجو كرد .
قوله : نعم :
فراز دومى كه مورد استدلال واقع شده بخش پايانى حديث است كه زراره مىپرسد : اگر در وسط نماز خون را در لباس مشاهد بكنم حكم چيست ؟
حضرت تفصيل داده مىفرمايند : اگر قبل از نماز احتمال مىدادى كه لباست خونى باشد ولى آن موقع نيافتى و الآن پيدا كردى البته نمازت را بشكن و جامهات را بشوى و نماز را اعاده كن ولى اگر قبل از نماز چنين احتمالى نمىدادى بلكه ابتدا به ساكن در وسط نماز ديدى حكم آنست كه نماز را هركجا كه هستى قطع كن [ يعنى همانجا نگهدار و ادامه نده بدون اينكه مبطلى انجام دهى ] و جامهات را بشوى سپس از همانجا ادامه بده .
سپس حضرت علت آوردند به اينكه :
لانك لا تدرى لعله شىء اوقع عليك فليس ينبغى لك ان تنقض اليقين بالشك .
حال اين قسمت از حديث هم براى حجيت استصحاب قابل استدلال است و اركان استصحاب تام است زيرا كه شخصى كه در اثناء خون ديده يقين ندارد كه
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 111
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١١١