سبب احتياط هست يا خير پس قدرى وضعيت حساس شد و نتوان قاطعانه حكم به برائت عقليه نمود و لذا مىفرمايد : فالدليل العقلى من هذه الجهة يحتاج الى مزيد تأمل .
و امّا از دليل ششم : لا ريب در اينكه عبادت محتاج به قصد قربت است .
امّا قصد قربت درجات و مراتبى دارد عالىترين مرتبهء آنكه مخصوص معصومين ( ع ) و حدّ اكثر تالى تلو معصومين است اينست كه چون خداوند يگانه معبود شايستهء پرستش است او را عبادت مىكنند [ وجدتك اهلا للعبادة فعبدتك ] .
و نازلترين مرحلهء آنكه اگر همين در عبادت باشد كافى است و شرط صحت حاصل شده اينست كه نيّت مىكنى كه عمل را انجام مىدهم به منظور نجات از عقاب كه غايت عبادت تخلّص از عقاب است و آن به اتيان اقل حاصل مىشود و مىتوان به اتيان اقل چنين قصدى كرد زيرا كه اكثر برفرض هم در واقع واجب باشد يقينا ترك آن سبب عقوبت نيست پس باز هم وجهى و دليلى براى وجوب احتياط و اتيان اكثر يافت نشد .
قوله : و امّا الدليل : النقلى :
دليل اوّل مرحوم شيخ براى اثبات برائت نسبت به جزء مشكوك ، برائت عقلى و قانون قبح عقاب بلا بيان بود كه تا به حال تفصيلا راجع با آن بحث شد و امّا دليل دوّم ما عبارتست از اخبار البراءة كه مثبت برائت شرعيه هستند كه موضوع آن عدم العلم و يا شك و يا جهل بسيط نسبت به حكم واقعى است كه بخش عمدهء اين اخبار را در رابطه با شبهات بدويّه و شك در حرمت عنوان كرديم .
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 98
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٩٨