احتياط اكتفا كند و راه ديگرى بهتر از احتياط برايش وجود ندارد و از اين آدم احتياط محمود و مشكور است [ البته باز تا حدى كه مستلزم عسر و حرج ، اختلال نظام ، لعب به امر مولى نباشد و گرنه همان تالى فاسد را خواهد داشت ]
قوله : و ببالى :
سپس مرحوم شيخ براى تأييد مطلب خود كه قبل از نعم فرمودند دو مؤيد ذكر مىكنند : مؤيد اوّل : تا آنجا كه در خاطر دارم مرحوم صاحب حدائق تعبيرى دارند كه از آن استظهار اجماع مىشود يعنى ايشان ادعاى اجماع كردهاند بر اينكه كسانى كه متمكن از علم تفصيلى هستند حق ندارند عبادات را تكرار كنند و تكرار در حق آنها مشروعيت ندارد .
مؤيد دوّم : مرحوم ابن ادريس قدم را خيلى فراتر نهاده و اصولا مدعى شده كه هر شرطى از شروط عبادت كه براى ما به علم تفصيلى معلوم نباشد خود آن شرط ساقط مىشود و ما حق نداريم براى احراز آن اقدام به تكرار عمل كنيم و روى همين اصل فرموده : كسى كه دو جامه در اختيار دارد و اجمالا مىداند يكى از آن دو نجس مىباشند حق ندارد دو بار نماز بخواند بلكه وظيفه دارد بدون جامه يك نماز با قصد وجه انجام دهد با اينكه در اين رابطه روايتى هم داريم كه در دو جامه نماز بخواند ولى از آن رهگذر كه ابن ادريس خبر واحد را حجت نمىداند بدان اعتنا نكرده و چنين فتوائى صادر كرده و در مقام استدلال بر فتواى خويش فرموده : شرعا واجب و لازم است كه عمل واجب همراه با قصد وجه تفصيلى انجام پذيرد و قصد وجه اجمالى كافى نيست پس بايد يكبار انجام دهد تا حين الفعل اين قصد برايش محرز باشد .
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 279
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٧٩