هم طعن زده . . . پس اين روايات حجيت ندارند .
مرحوم شيخ جواب مىدهند به اينكه : مشهور فقها از قديم الايام در ابواب مختلفه عبادت به اين روايت عمل نمودهاند و به عقيدهء ما [ كما ثبت فى باب التعادل و التراجيح ] شهرت عمليه ضعف سند حديث را جبران مىنمايد پس از حيث سند ما محذورى نداريم :
[ كلما ازداد صحة ازداد وهنا و كلما ازداد وهنا ازداد صحة ]
2 - اشكالات دلالى : امّا اشكال به حديث اوّل : بر دلالت اين حديث بر قول ثانى اعتراضاتى وارد شده كه مرحوم شيخ به ذكر دو ايراد و جواب از آن بسنده مىكنند .
ايراد اوّل : گفته شده در اين حديث سه احتمال وجود دارد كه طبق يك احتمال به درد استدلال مىخورد و طبق دو احتمال فايدهاى نمىبخشد و اذا جاء الاحتمال بطل الاستدلال ،
بيان ذلك : احتمال اوّل اينكه كلمهء من براى تبعيض باشد [ كما هو احد معانى لفظ من ] و كلمهء ما موصوله و به معناى الذى باشد آنگاه معناى حديث اين مىشود كه : فأتوا بعضه المقدور يعنى اگر همهء آن مقدورتان نيست و بعض آن مقدور است همان بعض مقدور را اتيان كنيد طبق اين احتمال حديث مفيد قول ثانى است .
احتمال دوّم : لفظ من به معناى باء تعديه باشد فأتوا منه اى به و لفظ ما مصدريهء زمانيه باشد كه ما بعد خود را به تأويل مصدر مىبرد و معنا اين مىشود كه : فأتوا به اى بالمأمور به دوام استطاعتكم
احتمال سوم : لفظ من براى تبيين باشد [ كه يكى از معانى حقيقيه من است ] و لفظ ما مصدريه زمانيه باشد و معناى حديث اين باشد كه
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 230
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٣٠