بنابراين مبنا است كه ما احباط را بپذيرم يعنى بگوئيم هر معصيتى كه از انسان سر مىزند موجب مىشود كه آن طاعت پيشين نابود گردد و امّا اگر احباطى نشويم بلكه مثل جمهور متكلمين شيعه مجازاتى شويم و نگوئيم كه هر معصيتى موجب حبط عمل است بلكه بگوئيم :
الناس مجزيون باعمالهم ان خيرا فخيرا و ان شرا فشرّا و بگوئيم
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ
و ضمنا حديث مذكور از امام باقر ( ع ) را هم طرح كنيم [ چون در مسائل عقيدتى خبر واحد حجت نيست ] بايد بگوئيم مراد آيهء شريفه خصوص ابطال العمل به وسيله شرك و كفر است چون احباط عمل بدينوسيله اتفاقى است و قرآن هم بدان متعرض شده
آنجا كه مىفرمايد :
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ
يا مىفرمايد :
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِالْإِيمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخاسِرِينَ
يا مىفرمايد :
وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ . . .
پس آيه مربوط به معناى اول است آن هم در رابطه با خصوص شرك و كفر
و مرحوم شيخ مىفرمايد : بنظرم در كتابى ديده يا از بزرگان شنيدهام كه در تفسير آيه فوق روايتى وارد شده مبنى بر اينكه :
وَ لا تُبْطِلُوا أَعْمالَكُمْ
بالشرك ، و بههرحال آيه شريفه به درد ما نحن فيه نمىخورد
قوله : مع انّ :
ثالثا : استدلال به آيهء شريفه براساس اينست كه مراد معناى ثالث