الف : منظور اين باشد كه صدقاتى را كه صحيحا و با قصد قربت و . . .
انجام دادهايد بعدها با منتگذارى و اذيت كردن آنها را ابطال نكنيد و مثل اين نباشد كه خرمنى از ثواب را جمع نموده سپس با يك كبريت تمام آنها را به آتش كشيده تبديل به خاكستر كنيد
ب : منظور اين باشد كه در هنگام تصدق منت نگذاشته و شخص را اذيت نكنيد يعنى از همان اوّل عملتان را فاسد و باطل انجام ندهيد كه طبق اين تفسير آيه صدقات با معانى بعدى انسب است ولى طبق تفسير اول شاهد بر معناى اوّل و مورد بحث ما است و اتفاقا در آيه ديگر قرينه وجود دارد مبنى بر اينكه مراد همان اولى باشد چون آيه مىگويد :
ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً
يعنى بدنبال انفاق صحيح منتگذارى ندارند و القرآن يفسر بعضه بعضا
طبق اين احتمال در آيه ، نهى لا تبطلوا ارشادى خواهد بود و از اين ناحيه هيچ ثواب و عقابى مترتب نمىشود بلكه ارشاد به حكم عقل است زيرا عقل هم مىگويد : اينهمه زحمت كشيده و خرمنى از ثواب بچنگ آوردهاى چرا بىجهت تمامى آنها را از دست مىدهى ؟ ! طبق اين معنا آيه از محل بحث خارج است .
2 - ابطال به اين معنا باشد كه از آغاز كار اعمالتان را باطلا و فاسدا شروع نكنيد حال فاسد شروع كردن عمل يا به لحاظ اينست كه عمل فاقد شرطى از شرائط صحت است مثل نيت در نماز ، طهارت در نماز و . . .
و يا بخاطر همراه بودن با مانعى از موانع است
نظير نجاست لباس و بدن ، غصبيت مكان ، استدبار القبله و . . . پيدا است كه چنين عملى زحمت بيهوده كشيدن است و از همان اول بر اين