با ايجاد آن ، هيئت اتصاليه صلاتى درهم شكسته شد يا خير در اينجا استصحاب مىكنيم بقاء آن هيئت را و همين ما را بس است و اثر شرعى دارد كه صحت عمل و عدم لزوم اعاده باشد و شك ما در شرطيت امرى يا مانعيت چيزى نيست تا شما بگوئيد در اينجا استصحاب كردن و رفع المانع اثر عقلى است و نيز شك ما در صحت باقيمانده از اجزاء هم تنها از ناحيه رفع هيئت اتصاليه است [ و نگرانى ديگرى نداريم تا شما بگوئيد ترتب صحت اجزاء لاحقه نيز اثر عقلى است ] آن هم كه با استصحاب ثابت مىشود كه اين هيئت مرتفع نشده
و كيف كان در شك در مانعيت استصحاب نمىآيد تا مثبت باشد يا نه و در شك در قاطعيت كه مىآيد اصل مثبت است تا اشكال پيدا كند
قوله : و لكن يمكن :
تا اينجا ما استصحاب را در شك در قاطعيت پذيرفتيم ولى حالا مدعى هستيم كه همين نيز مبتلا به اشكال است زيرا كه در باب شك در قاطعيت اگر بخواهيم استصحاب جارى كنيم مستصحب ما از دو حال خارج نيست :
1 - يا مستصحب ما هيئت اتصاليه است
2 - و يا قابليت اجزاء سابقه للانضمام و هر دو مبتلا به اشكالند
امّا اوّلى اشكالش اينست كه منظورتان از اين هيئت اتصاليه چيست ؟ اگر منظورتان اينست كه پس از اين زيادى عمدى هم آن هيئت اتصاليهاى كه ما بين اجزاء سابقه بود محفوظ است خواهيم گفت :
اين صحيح است ولى به تنهائى مجدى و مفيد نيست
و اگر مرادتان بقاء هيئت اتصاليه شرعيه ميان اجزاء سابقه بر اين
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 193
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٩٣