( مسئله دوّم زيادى عمدى جزء )
مسئله اوّل از سه مسئله شك در ركنيت راجع به نقصان سهوى جزء بود و مقتضاى اصول و قواعد در آن روشن شد و اما مسئله دوّم پيرامون زيادى عمدى جزء است براى تبيين محل نزاع سه مطلب را بعنوان مقدمه بيان مىكنيم :
الف : هنگامى كه ما جزئى از اجزاء نماز را با زياده مقايسه مىكنيم چهار صورت متصور است
1 - گاهى اين جزء نسبت به زياده به شرط شىء است يعنى اخذ و اعتبار شده در عبادت به قيد تعدّد و كثرت همانند سجود كه در هر ركعت دو بار واجب است و به يكبار نتوان بسنده كرد اين قسم محل بحث نيست و قطعا زيادى آن لازم است و بايد دو بار انجام دهيم
2 - و گاهى جزء نسبت به زياده به شرط لا است يعنى به قيد وحدت اخذ شده همانند تكبيرة الاحرام كه بايد يكبار باشد نه بيشتر در اين قسم هم بلا اشكال زيادى عمدى مبطل است
3 - و گاهى جزء نسبت به زياده لا به شرط است يعنى اطلاق دارد نه مقيد شده به قيد وحدت و نه تعدّد و لذا با هر دو مىسازد و بقول حضرات : اللّابشرط يجتمع مع الف قيد و شرط همانند ذكر ركوع و سجود كه مىشود يكبار گفت و يا سه بار و يا بيشتر .
4 - و گاهى جزء نسبت به زياده وضعش مجهول است يعنى نمىدانيم آيا به شرط لا است يا لا به شرط و يا به شرط شىء محلّ بحث ما