مرحوم شيخ معناى اوّل را پسنديده و مىفرمايند : و الاوّل اوفق بالمعنى اللغوى و العرفى با عنايت به اين مقدمه در بيان معناى ركن وارد مىشويم در بيان احكام ركنيت و در اين رابطه سه مسئله خواهيم داشت :
1 - آيا نقصان سهوى جزء ركنى مبطل است يا خير ؟
2 - آيا زياده عمديّه جزء ركنى مبطل است يا نه ؟
3 - آيا زيادى سهوى جزء ركنى موجب بطلان مىشود يا خير ؟
[ و امّا نقصان عمدى كه مختص به ركن نيست چنان كه بيان شد لذا آن مطرح نيست ]
مسئله اوّل : ( نقصان سهوى ركن )
مرحوم شيخ مىفرمايد : به عقيدهء من مقتضاى اصل اولى و قاعدهء اوليه اينست كه عبادت با نقصان سهوى هر جزئى از اجزاء [ كه جزئيت آنها محرز باشد ] باطل مىگردد مگر در مواردى كه يك دليل عام يا خاصى دلالت كند بر صحت اين عبادت بدون فلان جزء سهوا كه در اين صورت ما از دليل تبعيت خواهيم كرد
[ دليل عام مثل اينكه شارع مقدس فرموده باشد : لكل زيادة و نقيصة سجدتان يعنى اگر چيزى در نماز سهوا كم كردى يا برآن سهوا افزودى عمل باطل نمىشود بلكه تنها دو سجده سهوا دارد كه اين دليل عام است و شامل سجدهء فراموش شده تشهد منسى و . . . مىگردد
و دليل خاص مثل اينكه شارع فرموده باشد : اگر در اثناء نماز سهوا يك سجده را بجا نياوردى پس از اتمام نماز قضا نموده و دو سجدهء سهو بگذار ]