در شرطيت ذكر شد در اينجا هم مىآيد و مطلب جديدى نيست تا اعاده لازم باشد
و امّا باب سوّم يا شك در قاطعيت :
فرق ما بين مانع و قاطع : مانع به چيزى گويند كه عدم آن بما هو هو معتبر است ولى قاطع به امورى گويند كه عدم آنها از اين زاويه اعتبار دارد كه وجودشان هيئت اتصاليه نماز را بهم مىزند مثل فعل كثير كه اگر حاصل شود هيئت اتصاليه را برهم زده و اجزاء سابقه را از قابليت اينكه اجزاء فعليه عبادت شده و موجب امتثال شوند مىاندازند
حال اگر در موردى شك در قاطعيت پيدا كرديم يعنى در حقيقت شك كرديم كه آيا هيئت اتصاليه صلاة باقى است يا بهم خورد ؟ بقاء هيئت اتصاليه را استصحاب مىكنيم .
قوله : ثمّ ان :
آخرين نكته اينكه شك در شرطيت گاهى از فقدان يا اجمال نص و يا تعارض نصين و يا امور خارجيه سرچشمه مىگيرد كه تا به حال بحث شد و گاهى هم از شك در يك حكم شرعى و تكليفى نفسى و استقلالى سرچشمه مىگيرد .
مثلا مىدانيم كه پوشيدن لباس ابريشم براى مردها شرعا حرام است چه در حال نماز و يا حالات ديگر و وقتى حرام شد پس عدم آن در نماز معتبر است حال در موردى اگر شك كرديم كه آيا لباس حرير براى مردان حرام است يا خير ؟ بدنبال آن شك مىكنيم كه آيا عدم آن شرط صحت نماز مىباشد ؟ يا خير ؟ در اينجا چه بايد كرد ؟
مىفرمايد : چون شك در شرطيت و عدم آن مسبب است از شك
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 159
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٥٩