مىشود از باب سالبه به انتفاء موضوع .
امّا خود ما اين مبنا را قبول نداريم و به زودى در جواب سخنان صاحب فصول روشن خواهيم ساخت كه آثار و احكام وضعيه از قبيل جزئيت و شرطيت و . . . با اين احاديث قابل رفع نيستند .
قوله : ثم انّه :
در اين بخش مرحوم شيخ با جناب صاحب فصول بحثى دارند ولى قبل از شروع به بيانات ايشان چند جملهاى را بعنوان تمهيد و زمينهسازى بيان مىكنند و آن اينكه : برفرض از ناحيهء دليل عقلى و برائت عقليّه مختصر نگرانى وجود داشته باشد و عقل كسى احتمال بدهد كه در اينگونه موارد هم كه علم اجمالى منحل مىشود و يك طرف آن على كل حال معلوم بالتفصيل است ولى باز هم بايد احتياط كنيم و جاى قبح عقاب بلا بيان نيست .
امّا اين اخبار شريفه همان مختصر نگرانى را هم مرتفع مىسازد و دلالت مىكند بر اينكه عقابى در كار نيست زيرا كه عقل از احتمال عقاب هراس داشت كه مبادا يك وقتى خداوند ما را مؤاخذه كند امّا به حكم اين اخبار خود شارع مقدّس به ما آرامش و امنيت داده و فرمود :
هراسان نباشيد و جاى نگرانى نيست حتما عقابى نيست آنگاه اين اخبار برآن حكم عقلى به وجوب احتياط از باب دفع عقاب محتمل حاكم و وارد مىشود و موضوع آن را كه احتمال عقاب باشد از ميان مىبرد .
در نتيجه ما به بركت اين اخبار نسبت به اكثر و جزء مشكوك برائتى مىشويم .
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 103
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٠٣