1 - شيخ انصارى و اتباع وى طرفدار قول اوّل هستند و اين وجوب را ارشادى محض مىدانند .
2 - جماعتى هم اين وجوب را مولوى دانسته و مخالفت با آن را علىحده سبب عقاب مىدانند .
امّا قول اوّل : مرحوم شيخ اعظم مىفرمايد : به نظر ما وجوب احتياط يك وجوب ارشادى است خواه از راه حكم عقل و دليل عقلى ثابت گردد و خواه از راه خطاب شرعى و مولويّت معقول نيست .
امّا حكم عقل : اگر وجوب احتياط عقلى باشد به اين دليل است كه :
در ارتكاب هريك از اطراف شبهه احتمال عقاب است « صغرى » و دفع عقاب محتمل واجب است « كبرى » پس از باب مقدمه علميه اجتناب هر دو طرف لازم و ارتكابشان حرام است .
« نتيجه »
حال اگر از عقل بپرسى كه به چه مناط مىگوئى در ارتكاب هركدام از مشتبهين احتمال عقاب است ؟ خواهد گفت به مناط اينكه شايد همان طرف حرام واقعى باشد و موجب عقوبت شود كاملا پيدا است كه عقل نظر به واقع دارد و به مناط حرام واقعى حكم مىكند نه اينكه يك حكم تعبدى باشد و اصولا در احكام عقليه تعبديّت معقول نيست .
و امّا خطاب شارع : اگر بخواهيم وجوب احتياط را از راه خطاب شارع و امر به احتياط استفاده كنيم باز خواهيم گفت اين اوامر ارشادى هستند به بيانى كه تفصيلا در باب شبهه بدويه ذكر شد چون اين اخبار در مورد مستقلات عقليه وارد شدهاند و لو لا اين اخبار هم عقل حكم به احتياط